ึ้นหรือยัง?”
แต่เนี่ยหย่วนเฉียวไม่ตอบจางซิ่วเอ๋อ
เขานอนแน่นิ่งไม่ไหวติงราวกับตายไปแล้ว
จางซิ่วเอ๋อมองเนี่ยหย่วนเฉียวที่เป็นแบบนี้แล้วรู้สึกใจไม่ดี เขา….เขาคงไม่…..
จางซิ่วเอ๋ออดเกิดความคิดไม่ดีขึ้นมาไม่ได้ รู้สึกหัวใจหนักหน่วง และคิดว่าสถานการณ์ตอนนี้ของเนี่ยหย่วนเฉียวไม่ดีเอาเสียเลย
นางยื่นมือออกไป ลองเอามือไปอังแถวจมูกของเนี่ยหย่วนเฉียว
แล้วจางซิ่วเอ๋อก็ตกตะลึง!
นี่…..
เขา…..เขาไม่มีลมหายใจ……
จางซิ่วเอ๋อยิ่งอึ้งอยู่ที่เดิม นางเสียขวัญขึ้นมาเล็กน้อย
ไม่ใช่ว่าเนี่ยหย่วนเฉียวตายไปแล้วหรอกนะ?
ลางสังหรณ์แย่ ๆ ของจางซิ่วเอ๋อรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ นี่ถ้าคนโบราณทั่วไปเห็นว่าเนี่ยหย่วนเฉียวไม่มีลมหายใจคงต้องนึกว่าเนี่ยหย่วนเฉียวตายไปแล้ว
แต่ถึงอย่างไรจางซิ่วเอ๋อก็เป็นคนเห็นอะไรมามาก รู้ว่าบางครั้งต่อให้ไม่มีลมหายใจไปชั่วขณะก็ยังมีชีวิตอยู่ เวลาแบบนี้ขอแค่ช่วยเหลือให้ทันเวลา เป็นไปได้สูงว่าจะช่วยให้ฟื้นกลับมาได้
อีกกรณีหนึ่งก็คือคนผู้นั้นหมดสติไปอย่างสิ้นเชิง เนื่องจากลมหายใจแผ่วเกินไปและประสาทสัมผัสที่มือของคนทั่วไปก็ไม่ได้ไวนัก บางครั้งอาจไม่รู้สึกถึงลมหายใจแผ่วเบานั้น
ในตอนนี้จางซิ่วเอ๋อไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว นางวางมือบนอกของเนี่ยหย่วนเฉียวทันที แล้วก็ไม่ทราบว่าเป็นอุปาทานหรือไม่ เพราะนางยังรู้สึกได้ถึงจังหวะชีพจรอันแผ่วเบาของเนี่ยหย่วนเฉียว
จางซิ่วเอ๋อไม่มีเวลามาคิดอะไรอย่างอื่นแล้ว ในตอนนี
