องคุยกับจางซิ่วเอ๋อก็ยังพยายามปรับน้ำเสียงให้นุ่มนวล “นี่คือเจ้านายเอง”
พูดจบแล้วเถี่ยเสวียนก็ยัดเนี่ยหย่วนเฉียวใส่อ้อมแขนของจางซิ่วเอ๋อ พร้อมกล่าว “ข้าจะไปหายาให้เจ้านาย เจ้าดูแลเจ้านายให้ดีด้วย เจ้านายเห็นแสงไม่ได้และห้ามโดนลม”
จางซิ่วเอ๋อเกือบล้ม นางในตอนนี้พยายามพยุงเนี่ยหย่วนเฉียวให้ยืนอยู่ได้อย่างยากลำบาก กำลังจะเอ่ยปากถามเถี่ยเสวียนว่านี่มันเรื่องอะไรกัน ก็พบว่าเถี่ยเสวียนกระโดดพ้นกำแพงและหายไปแล้ว
จางซิ่วเอ๋อมองคนในอ้อมแขนตัวเองที่มีผ้าสีดำพันเป็นชั้น ๆ และมีสภาพอ่อนแรงปวกเปียกแล้วต้องมึนงงไปชั่วขณะ ใช้เวลาอยู่พักใหญ่นางถึงลากเนี่ยหย่วนเฉียวเข้าไปในห้องได้ด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี
จางซิ่วเอ๋อพาเนี่ยหย่วนเฉียวไปอยู่บนเตียงแล้วหายใจหอบยกใหญ่ ก่อนจะมองพลางกล่าว “นี่หนิงอัน เจ้าเป็นอะไรไป?”
เนี่ยหย่วนเฉียวไม่ตอบจางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อเดินเข้าไปด้วยความลังเล ยื่นมือไปดึงผ้าดำที่พันตัวเนี่ยหย่วนเฉียวอยู่ เนี่ยหย่วนเฉียวบาดเจ็บหนักจากอะไรกันแน่? อย่ามาตายที่บ้านนางเชียวนะ ถึงตอนนั้นบ้านผีสิงของนางได้กลายเป็นบ้านผีสิงขนานแท้
หลังจากจางซิ่วเอ๋อดึงผ้าดำบนตัวเขาออกแล้ว นางก็เห็นหน้าของเนี่ยหย่วนเฉียว สีหน้าของเขาซีดเผือด ไม่มีสีของเลือดฝาดเลยสักนิด ซึ่งมันทำให้จางซิ่วเอ๋อพลันนึกถึงสภาพของเนี่ยหย่วนเฉียวในคืนฝนตกที่นางลากกลับมา
รอจนจางซิ่วเอ๋อตรวจดูอย่างละเอียดแล้ว ก็ไม่พบว่าเนี่ยหย่วน
