บทที่ 250 กุยช่าย
คุณชายฉินมองจางซิ่วเอ๋ออยู่นาน ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ไม่ต้องหรอก”
จางซิ่วเอ๋อชำเลืองมองคุณชายฉิน นางรู้สึกว่าวันนี้คุณชายฉินดูแปลกไปจากเดิม จึงถามหยั่งเชิงดู “ทำไมวันนี้ตวนอู่ไม่มากับท่านด้วยล่ะเจ้าคะ?”
คุณชายฉินตอบอย่างไม่คิดอะไร “ข้าไม่ได้ให้เขาตามมา”
แม้คุณชายฉินไม่ได้แสดงทีท่าผิดปกติอะไร ทว่าพอเขาพูดแบบนี้ จางซิ่วเอ๋อก็รู้สึกว่าสิ่งที่ตัวเองคาดเดานั้นไม่ผิด วันนี้คุณชายฉินไม่ปกติจริง ๆ ด้วย
อย่างแรก คุณชายฉินบอกว่าตนเดินมา อย่างที่สอง คนอย่างตวนอู่นั้นเรียกได้ว่าเป็นเงาติดตามของคุณชายฉินเลยก็ว่าได้ ถ้าไม่มีเหตุผลพิเศษอะไรทำไมถึงไม่ตามมาด้วย?
จางซิ่วเอ๋อลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็อดไม่ไหว “ทำไมท่านดูอารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าใดเลยล่ะเจ้าคะ?”
ใช่แล้ว จางซิ่วเอ่อรู้สึกได้ว่าวันนี้คุณชายฉินดูหงุดหงิดและร้อนใจเล็กน้อย
คุณชายฉินที่มีสภาวะอารมณ์ไม่นิ่งเช่นนี้ จางซิ่วเอ๋อเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
จางซิ่วเอ๋อพูดจบแล้วก็นึกเสียใจ นางดูจะไม่มีเหตุผลอะไรให้ถามออกไปแบบนั้น การถามแบบนี้ทำให้นางรู้สึกเหมือนตนเป็นคนปากมาก แต่นางเองก็มีความอยากรู้อยากเห็นนี่ ต้องแปลกใจอยู่แล้วว่าเรื่องอะไรกันที่ส่งผลให้คุณชายฉินผู้สุขุมมาตลอดมีอารมณ์ปรวนแปรได้?
เสียงของคุณชายฉินแหบแห้งเล็กน้อย “ไปทำอาหารเถอะ”
คุณชายฉินแสดงออกชัดเจนว่าจะไม่พูดถึง จางซิ่วเอ๋อเองก็ไม่ใช่คนไม่รู้หน้าที่เช่นกัน นางลูบจมูกตัวเอง
