และหัวเราะแห้ง “เช่นนั้นข้าจะไปทำอาหารเดี๋ยวนี้แหละเจ้าค่ะ”
ไม่นานนัก กลิ่นหอมของแป้งย่างไส้กุยช่ายก็อบอวลเข้ามาถึงในลานบ้าน
จางซิ่วเอ๋อแบ่งใส่หม้อใหญ่เล็กน้อยและสั่งจางชุนเถาให้นำไปให้บัณฑิตจ้าว
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าคุณชายฉินไม่ใช่คนที่คบง่าย อย่างน้อยเขาคงไม่ร่วมโต๊ะกินข้าวกับบัณฑิตจ้าว ไม่เหมือนกับเนี่ยหย่วนเฉียวเลยสักนิด
คุณชายฉินเป็นบุคคลประเภทวางท่าเป็นคุณชายสูงส่งอยู่ทุกอากัปกิริยา และยังเป็นคนช่างเลือกมาก อย่างเขาน่ะหรือจะร่วมกินข้าวกับคนธรรมดา?
บัณฑิตจ้าวมาถึงที่นี่แล้ว หากไม่ได้กินข้าวด้วยกัน จางซิ่วเอ๋อก็คิดว่ามันน่าอึดอัดไม่น้อย
และบัณฑิตจ้าวเป็นคนอ่อนไหวในเรื่องแบบนี้มาก นางจึงกลัวบัณฑิตจ้าวจะคิดมากว่าที่คุณชายฉินเป็นแบบนี้ก็เพราะเขา
ความจริงแล้วคนอย่างคุณชายฉินเป็นพวกนั่นก็ไม่เอานี่ก็ไม่ได้ เอาเถอะ จะว่าอย่างนั้นก็ไม่ถูกนัก แต่คุณชายฉินคงเป็นประเภทที่เกิดมาเพื่อเป็นคนร่ำรวย สิ่งที่ดูฟุ่มเฟือยไร้สาระในสายตาคนอื่น กลับเป็นเรื่องธรรมดาเสมือนกินข้าวดื่มน้ำสำหรับเขา
จางซิ่วเอ๋อทำอาหารตามที่คุณชายฉินบอก นางไม่ได้ทำกับข้าวอย่างอื่นเพิ่มเติม แต่ก็ยังทำแกงจืดแตงกวามาหนึ่งถ้วย
นางไปหาแตงกวาที่ค่อนข้างแก่มาลูกหนึ่ง หลังจากต้มเป็นน้ำแกงแล้วจะให้รสชาติเปรี้ยวปากสดชื่น เทียบกับการกินอาหารจำพวกปลาหรือเนื้อสัตว์มาก ๆ แล้ว จางซิ่วเอ๋อชอบกินน้ำแกงแบบนี้มากกว่า
คุณชายฉินคีบแป้งย่างไส้กุย
