บทที่ 249 คุณชายฉินผู้ดูแปลกไป
หลังจากจางต้าหูกลับเข้ามาในห้องแล้วก็ได้ยินแม่โจวเอ่ยขึ้น “ข้าหิวน้ำ ข้าอยากกินน้ำหวาน”
จางต้าหูอึ้ง นี่แม่โจวใช้ให้เขาไปรินน้ำหรือนี่ แบบนี้ไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย แต่พอนึกถึงเรื่องที่ช่วงนี้แม่โจวยังลงจากเตียงไม่ได้ จางต้าหูจึงยังเข้าใจอยู่
แต่น้ำหวานเล่า?
น้ำตาลแพงออกขนาดนั้น…..
ในขณะที่จางต้าหูกำลังจะบอกปฏิเสธ แม่โจวก็ปริปาก “วันนี้ท่านยังรับปากพ่อแม่ข้าอยู่เลยไม่ใช่หรือว่าจะดูแลข้าดี ๆ?”
จางต้าหูชะงักไปพักใหญ่กว่าจะนึกได้ว่าตอนกินข้าวกันเขารับประกันไปแบบนี้จริง ๆ
พอคิดได้ดังนี้ จางต้าหูจึงไปที่ห้องครัวโดยไม่พูดจาเพื่อหาน้ำหวานมาให้แม่โจวดื่ม
ตอนนี้แม่โจวคิดได้แล้ว ว่าเด็กที่ร้องเป็นต่างหากถึงจะได้กินลูกกวาด!
ก่อนหน้านี้นางยอมคนอื่นเกินไป คนตระกูลจางถึงรังแกนางเพียงนี้!
ตอนที่จางซิ่วเอ๋อและจางชุนเถาเดินเข้ามาในป่าผีสิง ก็เห็นเงาคนผู้หนึ่งยืนอยู่ข้างหน้า
จางชุนเถาดึงมือจางซิ่วเอ๋อไว้ทันที “พี่ เหมือนตรงนั้นจะมีคนอยู่!”
จางซิ่วเอ๋อก็กังวลขึ้นมา “มีพี่อยู่ เจ้าไม่ต้องกลัว!”
จางซิ่วเอ๋อถามเสียงดัง “ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ?” นางเคยเสียเปรียบให้จางเป่าเกินแล้ว ตอนนี้จึงกลัวว่าจะมีคนมาหาเรื่องอีก
โดนหาเรื่องในป่าผีสิงเรียกได้ว่าเรียกหาฟ้าฟ้าไม่สน เรียกหาดินดินไม่ตอบ! คราวก่อนถ้าไม่ใช่ว่าหนิงอันกลับมาพอดี นางต้องโดนทำร้ายแน่ ๆ
เงาข้างหน้าขยับ แล้วเสียงที่สองพี่
