น้องคุ้นเคยดีก็ดังขึ้น “เห็นว่าท้องฟ้ามืดแล้วพวกเจ้ายังไม่กลับมากัน ข้าไม่ค่อยสบายใจ จึงมารับพวกเจ้า”
เนี่ยหย่วนเฉียวพูดพลางเดินเข้ามาใกล้
จางซิ่วเอ๋อระบายลมหายใจยาวอย่างโล่งอก ลูบหน้าอกตัวเองพลางกล่าว “ขอบคุณเจ้ามากนะหนิงอัน”
พอเห็นว่าคนตรงหน้าคือหนิงอัน ความรู้สึกกังวลเมื่อครู่ก็หายเป็นปลิดทิ้ง ไม่ใช่แค่นั้น นางยังรู้สึกสบายใจขึ้นด้วย
“พี่หนิงอัน พี่เป็นคนดีจริง ๆ เลย!” จางชุนเถาเอ่ยชมโดยไม่หวงคำ
หนิงอันมองทั้งสองและถาม “ปัญหาในวันนี้คลี่คลายแล้วหรือ?”
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า “คลี่คลายแล้ว”
เนี่ยหย่วนเฉียวพยักหน้ากับตัวเอง ทีแรกเขาคิดว่าหากแก้ปัญหาไม่ได้เขาจะใช้ลูกไม้บางอย่างให้คนตระกูลจางได้รับบทเรียน แต่ดูท่าคงยังไม่ต้องใช้หรอก
ใช่แล้ว แค่ชั่วคราวเท่านั้น
ในใจของเนี่ยหย่วนเฉียวจดจำว่าคนตระกูลจางเป็นศัตรูไปแล้ว
ถ้าคนตระกูลจางไม่ทำอะไรไม่ดีก็ไม่เป็นไร หากทำ โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าคนพวกนี้กล้าทำอะไรที่เป็นการรังแกจางซิ่วเอ๋อ เขาต้องสั่งสอนคนเหล่านี้อย่างแน่นอน!
จางซิ่วเอ๋อไม่รู้หรอกว่าเนี่ยหย่วนเฉียวได้ตัดสินใจกับตัวเองไปแล้วว่าจะออกหน้าให้ตน
จางซิ่วเอ๋ออารมณ์ดี วันนี้ถือว่าชนะศึก หนนี้พวกนางอาละวาดเสียจนตระกูลจางชุลมุนวุ่นวายไปหมด ต่อให้แม่เฒ่าจางไม่อยากอยู่นิ่ง ๆ ก็คงต้องอยู่นิ่ง ๆ ไปพักใหญ่ ๆ แล้วล่ะ
หลายวันหลังจากนั้น ดูเหมือนเนี่ยหย่วนเฉียวจะเริ่มยุ่ง
เขาไม่กลับมานอนบ้านอยู่บ่อยครั้
