บทที่ 245 บังคับเลี้ยงข้าว
ตอนนี้แม่เฒ่าจางชักเจ็บใจ แต่ก็ทำได้เพียงทนเอาไว้
ส่วนตอนนี้แม่เถาชักแค้นใจ รู้สึกว่าหยางชุ่ยฮวาและแม่เฒ่าจางรวมหัวกันรังแกนาง!
วันหน้านางจะให้นังเฒ่าโฉดนี่ได้เห็นดีแน่!
“ผู้ใหญ่บ้านซ่ง” หยางชุ่ยฮวาส่งเสียงเรียกอีกครั้ง
แม่เฒ่าซ่งไม่รอให้ผู้ใหญ่บ้านซ่งปริปากก็รับปากแทนผู้ใหญ่บ้านซ่ง “ได้สิ วันนี้ข้ากับสามีข้าจะกินข้าวกับพวกเจ้าสักมื้อ”
แม่เฒ่าจางตาโต ว่าอย่างไรนะ? ไม่ใช่แค่ผู้ใหญ่บ้านซ่งที่จะมา? แม่เฒ่าซ่งก็จะตามมาด้วยหรือ?
ความเป็นอยู่ของบ้านผู้ใหญ่ซ่งนั้นไม่เลว แม่เฒ่าซ่งก็ไม่ถึงขนาดที่ว่าอยากกินข้าวบ้านคนอื่นเพราะตะกละ ที่แม่เฒ่าซ่งทำเช่นนี้ก็เพราะแค้นในเรื่องเมื่อคราวจางซิ่วเอ๋อแต่งงาน ที่นางอุตส่าห์นำเงินใส่ซองให้ ทว่าแม่เฒ่าจางกลับยกกับข้าวทุเรศ ๆ ออกมา
นางรู้สึกว่าตนเองขาดทุน! ตอนนี้จึงหาโอกาสกินเพื่อคืนทุน
คราแรกผู้ใหญ่บ้านซ่งจะปฏิเสธ แต่แม่เฒ่าซ่งพูดออกมาแล้ว ผู้ใหญ่บ้านซ่งก็พูดอะไรไม่ได้ จึงได้แต่พยักหน้า
แม่เฒ่าซ่งมองแม่เฒ่าจางพลางเอ่ย “นี่ เจ้าคงไม่คิดจะทำกับข้าวที่ดูไม่ได้มาให้หรอกนะ? พ่อแม่เหมยจื่อไม่ได้มาหลายปีแล้ว อย่างไรก็ต้องทำกับข้าวที่ดูดีหน่อยสิ”
“เจ้าไม่ต้องเสียดายหรอก ข้าเองก็หวังดี ดูซิพวกเจ้าไปรังแกลูกสาวเขาขนาดไหน ถ้าข้าวมื้อนี้ไม่ให้เขาได้กินจนสบายใจ ถึงเวลาอาละวาดขึ้นมาอีกพวกเราคงทำอะไรไม่ได้แล้ว” แม่เฒ่าซ่งพูดอย่างยินดีปรีดากั
