บทที่ 246 เจ็บใจ
ก่อนหน้านี้ความสัมพันธ์ระหว่างแม่โจวและหยางชุ่ยฮวาไม่ได้ดีเท่าใดนัก จึงก่อให้เกิดการคาดเดาไปในทางที่ไม่ดีได้
ถึงการที่แม่โจวไม่อยากให้หยางชุ่ยฮวามาจะเป็นเพราะคำนึงถึงตระกูลโจว อยากจะแบกรับทุกอย่างไว้เอง แต่การกระทำเช่นนี้ย่อมไม่เป็นที่เข้าใจของหยางชุ่ยฮวา กลับจะทำให้หยางชุ่ยฮวารู้สึกว่าน้องสามีคนนี้คบยาก จึงจงใจมีระยะห่างกับนาง
หยางชุ่ยฮวาจึงเกิดความรู้สึกเกลียดชังต่อแม่โจวขึ้นมา และแม่โจวก็คิดว่าหยางชุ่ยฮวาไม่มีทางออกหน้าให้ตัวเอง
ไป ๆ มา ๆ ความสัมพันธ์ของสองครอบครัวจึงห่างเหินกันไป
ถ้าไม่ใช่ว่าคราวก่อนจางซิ่วเอ๋อกลับไปกับแม่โจว ป่านนี้แม่โจวก็คงยังไม่อยากข้องแวะกับครอบครัวตัวเองเท่าใดนัก
จางซิ่วเอ๋อรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับน้ำตาให้แม่โจว “ท่านแม่ อย่าร้องไห้ไปเลยเจ้าค่ะ หลังจากนี้ท่านไม่ต้องกลัวพวกเขาแล้ว คนพวกนี้ชอบรังแกผู้อ่อนแอแต่เกรงกลัวผู้แข็งแกร่ง หลังจากนี้ท่านย่าคงไม่กล้ารังแกท่านแม่แบบนั้นอีกแล้ว!”
อย่างน้อย ๆ หลังจากนี้แม่เฒ่าจางคงไม่กล้าทำเรื่องที่ถึงแก่ชีวิตแม่โจวแล้ว ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องเพลา ๆ ลงบ้าง
แม่โจวพยักหน้า “ข้ารู้แล้ว”
ครั้นถึงเวลาบ่าย โจวชุนซ่างและแม่เฒ่าโจวรวมถึงโจวเหวินต่างก็เร่งรีบเดินทางมา
หลังจากมาถึงบ้านตระกูลจาง โจวชุนซ่างและแม่เฒ่าโจวก็ไปดูแม่โจวก่อน หลังจากนั้นจึงมองแม่เฒ่าจางตาขวาง จะยิ้มแย้มและพูดจานุ่มนวลต่อเมื่อคุยกับผู้ใหญ่บ้า
