บทที่ 243 สุนัขกัดกัน
ถึงอย่างไรก็ไม่มีใครในหมู่บ้านนี้อยากให้เรื่องบานปลายไปถึงข้างนอกหรอก ถึงตอนนั้นทุกคนล้วนเป็นคนหมู่บ้านชิงสือกันหมด จะมากหรือน้อยก็ต้องเป็นห่วงว่าชื่อเสียงของหมู่บ้านจะถูกกระทบหรือไม่เป็นธรรมดา
และผู้ใหญ่บ้านซ่งก็ไม่อนุญาตให้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น
แม้ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อจะพอมีเงินอยู่ แต่ท้ายที่สุดก็ยังเป็นคนที่ไม่ได้มีน้ำหนักในหมู่บ้านนี้
เวลานี้นางจะทำตัวเป็นศัตรูกับคนทั้งหมู่บ้านไม่ได้
ส่วนเรื่องที่นางขู่แม่เฒ่าจางเกี่ยวกับคนสนับสนุนอย่างคุณชายฉิน นางก็แค่พูดไปอย่างนั้น นางไม่อาจไปหาคุณชายฉินเพราะมีปัญหาอะไรได้หรอก
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ที่ถึงอย่างไรก็ส่งจางเป่าเกินไปศาลไม่ได้ สู้ให้แม่โจวเอ่ยปากขอให้ลดโทษของจางเป่าเกินต่อหน้าทุกคนดีกว่า
พอเป็นแบบนี้ ทุกคนก็จะรู้สึกว่าแม่โจวเป็นคนเห็นอกเห็นใจผู้อื่น ยิ่งเป็นที่ชัดแจ้งว่าจางเป่าเกินนั้นระยำขนาดไหน
ผู้ใหญ่บ้านซ่งมองแม่โจวอย่างพึงพอใจ อดอุทานในใจไม่ได้ ไม่รู้ว่าคนตระกูลจางคิดอะไรอยู่ สะใภ้ที่ทั้งแสนดีทั้งเข้าอกเข้าใจแบบแม่โจวต่อให้จุดโคมไฟตามหาก็หาไม่เจอแล้ว
แต่พวกคนบ้านตระกูลจางนอกจากจะไม่เห็นค่าแล้วยังพยายามกลั่นแกล้งแม่โจวอีก!
แม่เถาเห็นทุกคนมองแม่โจวด้วยสายตาชื่นชม แต่มองนางด้วยสายตาดูแคลน และมีบางคนแอบชี้มาทางนางและวิจารณ์ไปต่าง ๆ นานา ในใจก็บังเกิดไฟลุกโชนอย่างไม่ทราบสาเหตุ
แม่เถาแค่นเสียงเย็น “เจ้าไม่ต้องเสแสร
