ึกอะไรหรอก แต่โดนแม่เฒ่าจางด่า…เป็นเรื่องที่นางคิดไม่ถึงเลยสักนิด
“ท่านแม่…..นี่ท่าน……” แม่เถาไม่เข้าใจว่าทำไมแม่เฒ่าจางถึงทำเช่นนี้
แต่เวลานี้เพื่อไม่ให้ทุกคนโทษนางเรื่องแม่โจว แม่เฒ่าจางจึงด่าทอต่อไป “ข้าทำไม? หา? ข้าว่าเจ้าแค่ประโยคสองประโยคเจ้าก็ไม่พอใจแล้วเหรอ?”
สีหน้าแม่เถาย่ำแย่ขึ้นมา ก่อนหน้านี้แม่เฒ่าจางไม่ได้มีท่าทางแบบนี้เสียหน่อย!
จางต้าเหอดูออกว่าแม่เฒ่าจางคิดอะไรอยู่ ถึงจะอัดอั้นตันใจแต่ก็รู้ว่าบัดนี้แม่เฒ่าจางตั้งใจจะล้างมลทินตัวเองให้หลุดพ้นจากเรื่องนี้ พวกเขาพูดอะไรไปก็เปล่าประโยชน์
ใครใช้ให้คนที่ลงมือผลักแม่โจวเป็นจางเป่าเกินลูกชายของพวกเขาล่ะ?
จางต้าเหอจึงดึงแม่เถาไว้ ส่งสายตาให้แม่เถาหยุดพูด
ปกติแม่เถาเชื่อฟังจางต้าเหอมาก หากจางต้าเหอส่งสัญญาณเช่นนี้ให้นาง นางยอมเงียบแน่นอน แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกัน แม่เถากำลังเดือดดาลอารมณ์พลุ่งพล่าน! เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงชื่อเสียงของนางและลูกชายของนาง จะให้นางทนไหวได้อย่างไร?
แม่เถาจึงกล่าวเสียงก้อง “ท่านแม่หมายความว่าอย่างไร? ข้าไปอยากทำให้หลานชายท่านหลุดตั้งแต่เมื่อใด? ใช่ เป่าเกินผลักแม่โจวไปหนึ่งทีก็จริง แต่สุดท้ายคนที่พูดว่าไม่ให้ตามหมอมารักษาแม่โจวก็คือท่านไม่ใช่หรือ?”
“ที่เป่าเกินผลักแม่โจวอย่างมากก็แค่ทำให้ครรภ์ได้รับกระทบกระเทือน! คนที่อยากทำร้ายแม่โจวไม่ใช่พวกเราเสียหน่อย!” แม่เถาโกรธมากที่แม่เฒ่าจางโยนความผิดทุกอย่างมาใ
