บทที่ 240 ผู้ใหญ่บ้านมาแล้ว
ดีกว่านางต้องดูแลแม่โจวไปด้วยทำสงครามกับคนตระกูลจางไปด้วย
คิดมาถึงตรงนี้จางซิ่วเอ๋อถอนหายใจอย่างอดไม่ได้ เมื่อครู่นางคิดตื้นเกินไปจริง ๆ ต่อให้หยางชุ่ยฮวายอมช่วยก็ต้องดูว่าแม่โจวเต็มใจหรือไม่
จางซิ่วเอ๋อคิดว่าหยางชุ่ยฮวาไม่มีทางพูดแบบนี้โดยไร้สาเหตุหรอก นางจึงสงบใจและรอบทต่อไปของหยางชุ่ยฮวา
แล้วก็จริงที่ว่าจางซิ่วเอ๋อเดาถูก คนมีพลังรบเต็มเปี่ยมอย่างหยางชุ่ยฮวาไม่ได้ทำเพื่อพาแม่โจวไปจากที่นี่…..
หยางชุ่ยฮวามองไปรอบ ๆ และเอ่ยปาก “ถ้าข้าพาเหมยจื่อไปแล้ว หลังจากนี้หากหมู่บ้านพวกเจ้าถูกลือไปในทางที่ไม่ดี ไม่มีสตรีบ้านไหนยอมแต่งเข้ามา ก็อย่าโทษเหมยจื่อแล้วกัน”
บรรดาฝูงชนที่ตอนแรกแค่อยากดูเฉย ๆ พอได้ยินแบบนี้ก็มีบางคนเริ่มไม่พอใจ
แม่เฒ่าอู๋พูดอย่างไม่สบอารมณ์ “เจ้าพานางไปไม่ได้นะ! คนไม่รู้จะคิดว่าคนหมู่บ้านชิงสือของเราจิตใจโหดเหี้ยม!”
ลูกชายคนเล็กของแม่เฒ่าอู๋เพิ่งจะดูตัวกับหญิงสาวหมู่บ้านโกวจือไป เวลานี้กำลังรอความเห็นจากครอบครัวฝ่ายหญิงอยู่
บ้านที่รักลูกสาวอย่างไรก็ต้องมาสืบเสาะเรื่องราวที่หมู่บ้านชิงสือก่อนปล่อยให้ลูกสาวแต่งเข้ามาอยู่แล้ว
ถึงตอนนั้นหากสืบจนได้ความว่าหมู่บ้านชิงสือมีเรื่องน่าขันเช่นนี้ และไม่มีใครในหมู่บ้านชิงสือเข้าไปเป็นธุระเลย พวกเขาย่อมไม่เต็มใจขึ้นมาบ้างอย่างแน่นอน….คงกลัวว่าลูกสาวบ้านตนจะถูกรังแกจนมีอนาคตเป็นเหมือนกับแม่โจวหรือไม่
“ไปตา
