บทที่ 239 ทะเลาะ
แม่เถากล่าวเสียงดัง “พอไว้หน้าเจ้าหน่อย เจ้าถึงกับเอาใหญ่เลยนะ!”
“แหม เจ้าอย่าคิดนะว่าข้าไม่รู้ในสิ่งที่เจ้าคิด จะว่าไปแล้วจิตใจเจ้าช่างโหดเหี้ยมยิ่งนัก ข้าว่าที่จางเป่าเกินชนเหมยจื่อคงเป็นเพราะเจ้าสั่งมาล่ะสิ!” น้ำเสียงของหยางชุ่ยฮวาแสดงถึงความมั่นใจ
แล้วหยางชุ่ยฮวาก็กล่าวต่อ “แผนต่าง ๆ ที่เจ้าคิดในใจข้าแค่คิดก็รู้ได้ เจ้าแค่หวังว่าเหมยจื่อจะไม่มีวันให้กำเนิดบุตรชายได้ เป็นเช่นนี้แล้วเจ้าจะได้อยู่เหนือกว่าเหมยจื่อ ที่สำคัญที่สุดก็คือหลังจากที่เหล่าลูกสาวของเหมยจื่อออกเรือนแล้ว เหมยจื่อและต้าหูก็จะแบ่งสมบัติอะไรไปไม่ได้เลยสักอย่าง หรือต่อให้แบ่งไปได้ ก็รอจนกระทั่งทั้งสองแก่ชราจนละสังขารไปในภายภาคหน้า ทรัพย์สินเหล่านั้นก็จะกลับไปสู่มือของพวกเจ้าหรือไม่ก็ลูกชายพวกเจ้าแล้ว…….”
จางซิ่วเอ๋อยืนมองหยางชุ่ยฮวาอยู่ในฝูงชน
นางไม่ได้เล่าสิ่งที่นางคาดเดาไว้ให้หยางชุ่ยฮวาฟัง คิดไม่ถึงว่าหยางชุ่ยฮวาก็คิดแบบนี้ได้
เมื่อก่อนนางคิดว่าหยาชุ่ยฮวาแค่เป็นคนดุ คิดไม่ถึงว่าสมองของหยางชุ่ยฮวาจะใช้ดีขนาดนี้
เวลานี้จางซิ่วเอ๋ออยากจะปรบมือให้หยางชุ่ยฮวาเหลือเกิน
เรื่องแบบนี้นางทำได้แค่ทะเลาะกับแม่เฒ่าจางเป็นการส่วนตัวในบ้าน หากทะเลาะกันจนบานปลายจะกลายเป็นว่านางไม่เคารพผู้ใหญ่ ไม่ว่าอย่างไรก็เป็นฝ่ายมีเหตุผลน้อยกว่า
“หยางชุ่ยฮวา! เจ้าอย่ามาปรักปรำกันนะ!” แม่เถาเอ่ยเสียงเกรี้ยวกราด
“ไม่ว่าข้าจ
