ะปรักปรำหรือไม่ แต่เรื่องที่จางเป่าเกินชนเหมยจื่อเป็นเรื่องจริงไม่ใช่หรือ? เรื่องนี้มีคนรู้ไม่น้อยนะ คงไม่ใช่ว่าข้าปั้นน้ำเป็นตัวหรอกนะ?” หยางชุ่ยฮวาพูดเสียงดัง
“แม่โจวเดินไม่ระวังเองต่างหาก ทำไมต้องโทษลูกชายข้าด้วย?” แม่เถากัดฟัน ปฏิเสธเรื่องนี้
หากไม่ถึงที่สุดแล้วนางก็ไม่อยากยอมรับเรื่องนี้หรอก ไม่อย่างนั้นผู้อื่นจะไม่คิดจริง ๆ หรือว่านางจงใจสั่งให้จางเป่าเกินไปชนคน?
ต่อให้ความจริงนางจะคิดแบบนั้นอยู่ในใจ ก็จะให้ผู้อื่นล่วงรู้ไม่ได้!
หากคนอื่นรู้ว่านางเป็นจอมวางแผนขนาดนี้ อีกหน่อยใครจะกล้าปล่อยให้ลูกสาวแต่งเข้ามา? ลูกชายของนางถึงวัยที่ต้องแต่งงานแล้วนะ!
อีกอย่าง ในวันหน้าคนในหมู่บ้านคงต้องเดินอ้อมนางด้วยความรังเกียจน่ะสิ แล้วนางจะมีหน้าใช้ชีวิตในหมู่บ้านนี้ต่อไปได้อย่างไร?
หยางชุ่ยฮวาทอดสายตาไปที่จางต้าหู “จางต้าหูไม่เจอข้ามาหลายปี ไม่มีทางรวมหัวกับข้าเพื่อให้ร้ายลูกชายของเจ้าหรอก จางต้าหู ถ้าเจ้ายังเป็นผู้ชายอยู่ ถ้าเจ้ายังเป็นห่วงเหมยจื่อและลูกในท้องเหมยจื่อ เจ้าก็ออกมาพูดอะไรที่เป็นธรรมหน่อย”
ชั่วขณะนั้น ทุกคนก็จับจ้องสายตาไปที่จางต้าหู
แม่เฒ่าจางพูดเสียงเข้ม “จางต้าหู!” นางเตือนจางต้าหูโดยไม่ต้องพูดตรง ๆ
จางต้าเหอที่อยู่อีกด้านบัดนี้ก็มองไปที่จางต้าหูและสั่นศีรษะเล็กน้อย
แม่เถายิ่งจ้องจางต้าหูเขม็ง
จางต้าหูในตอนนี้ลำบากใจมาก แต่เขาก็มีลักษณะเด่นที่ไม่รู้ว่าเป็นข้อดีหรือข้อเสีย
