บทที่ 235 สิ่งที่ชุนเถาคิด
ต่อให้พวกนางสองพี่น้องอยากมีชีวิตเรียบง่ายไม่ยุ่งเกี่ยวกับใคร แต่ก็มักจะมีคนบางกลุ่มที่ไม่ยอมปล่อยพวกนางไปง่าย ๆ
แม้ว่าสตรีเองก็มีชีวิตที่ดีได้ แต่การที่ในบ้านไม่มีบุรุษอยู่เลยก็ไม่ถูก
อีกอย่างจางชุนเถาเป็นห่วงและสงสารจางซิ่วเอ๋อจริง ๆ จึงหวังว่าจางซิ่วเอ๋อจะหาพี่เขยมาให้นางสักคน
แน่นอนว่าจางชุนเถาลอบสังเกตมาหลายคน และรู้สึกว่าทั้งสวี่อวิ๋นซานและหนิงอันเป็นคนไม่เลว ทว่า…..ไม่เคยคิดเลยว่าคุณชายฉินจะเป็นตัวเลือกที่ดี
ในใจของจางชุนเถา แม้ว่าคุณชายฉินจะดูหล่อเหลาและร่ำรวย แต่คนแบบนี้คงจะมีสตรีอยู่ไม่น้อย
หากพี่สาวแต่งเข้าไปก็ต้องเป็นอนุภรรยา จะยอมให้เป็นแบบนั้นได้อย่างไรกัน!
จางซิ่วเอ๋อเห็นจางชุนเถาอยู่ในห้วงความคิด จึงรู้ว่าจางชุนเถาคงคิดอะไรไปไกล น้ำเสียงของนางพลอยนุ่มนวลขึ้น “ชุนเถา เราสองคนอยู่กันแบบตอนนี้ไม่ดีเหรอ”
จางชุนเถารีบบอก “ดี ดีมาก แต่……”
“แต่เจ้าเป็นห่วงข้า กลัวว่าหลังจากข้าอายุมากแล้วข่าวลือในหมู่บ้านจะยิ่งมากขึ้น และยิ่งหาคนดี ๆ ไม่ได้” จางซิ่วเอ๋อแทบจะพูดทุกอย่างที่จางชุนเถาคิดออกมาแล้ว
จางซิ่วเอ๋อยื่นมือไปลูบหัวจางชุนเถาพร้อมบอกเสียงอ่อนโยน “ถ้าเจอคนที่เหมาะสม พี่ก็ไม่เป็นแม่ม่ายไปทั้งชีวิตหรอก แต่ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ไม่ควรเร่งมาก หนิงอันเป็นคนดี แต่เจ้าอย่าลืมเรื่องที่ข้าบอกเจ้าก่อนหน้านี้…..ว่าเรากับเขารู้จักกันผ่าน ๆ ไม่รู้เลยว่าก่อนหน้า
