บทที่ 231 ของขวัญ
แถมเขายังเป็นคนรู้บุญคุณคนมาก หากนางเจอปัญหาและหนิงอันมาพบ ไม่มีครั้งไหนที่หนิงอันไม่ช่วย
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าตัวเองช่วยเขาไปหนึ่งครั้งนี่ช่างเป็นกำไรมหาศาล
เช้าวันรุ่งขึ้น
ก้อนเมฆสามสี่ก้อนล่องลอยอยู่บนท้องฟ้า บดบังแสงอาทิตย์ที่กำลังขึ้นไว้ ก้อนเมฆเหล่านี้สะท้อนกับแสงแดดเกิดเป็นหมู่เมฆสีแดงสดหลอมรวมกันเป็นผืนเดียว งดงามยิ่งนัก
บ้านผีสิงที่คนนอกมองว่าอึมครึมน่ากลัว บัดนี้กลับมีชีวิตชีวามากกว่าปกติ
ควันจากการทำอาหารลอยออกมา กลิ่นอาหารเช้าโชยเข้ามาที่ลานบ้าน
เนี่ยหย่วนเฉียวกำลังผ่าฟืนไว้ใช้ ส่วนเถี่ยเสวียนในตอนนี้กำลังยืนท่าม้าอยู่ ซึ่งจางซิ่วเอ๋อไม่ค่อยเข้าใจเรื่องนี้เท่าไร เถี่ยเสวียนดูเป็นยอดฝีมือคนหนึ่งได้แล้ว แต่บัดนี้ยังจะมาฝึกเรื่องพื้นฐานแบบนี้อยู่
พอถามเถี่ยเสวียน เถี่ยเสวียนกลับบอกว่าระยะทางพันลี้เริ่มจากก้าวเพียงก้าวเดียว ฝึกกังฟูเช่นกัน ขอเพียงฝึกเรื่องพื้นฐานให้มั่นคง ก็จะฝึกกังฟูท่าอื่นได้ดียิ่งขึ้น
จ้าวเอ้อร์หลางและจางซานหยาสองคนก็มาแล้ว ขณะนี้กำลังฝึกเขียนตัวอักษรบนจานทรายอยู่
ว่ากันว่า เมฆสะท้อนแสงในยามเช้าไม่ควรออกเดินทาง เมฆสะท้อนแสงในยามค่ำคืนถึงเดินทางได้ไกลพันลี้
ทีแรกจางซิ่วเอ๋อตั้งใจว่าจะออกจากบ้านแต่เช้า นางอยากไปซื้อของบำรุงร่างกายจำพวกขาหมูให้แม่โจวที่ตัวเมือง
แต่นางกลัวจริง ๆ ว่าฝนจะตก เวลานี้จึงได้แต่ปล่อยผ่านไปก่อน
คิดไปคิดมา จางซิ่วเอ๋
