บทที่ 232 ไม่อาจปฏิเสธ
“หนิงอัน ขอบคุณในความหวังดีของเจ้านะ แต่ของชิ้นนี้ข้ารับไว้ไม่ได้” จางซิ่วเอ๋อปฏิเสธ
เถี่ยเสวียนที่อยู่ด้านหลังถึงกับตาโต อะไรนะ? เขาไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม? หลายปีมานี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเจ้านายตัวเองให้ของกับคนอื่น แต่สุดท้ายล่ะ…..กลับถูกปฏิเสธ…..ถูกปฏิเสธ……
เถี่ยเสวียนบ่นพึมพำในใจ ไม่รู้ว่าจางซิ่วเอ๋อคิดอะไรอยู่ แม้ว่าวิธีการให้ของของเจ้านายตัวเองนั้นออกจะเถรตรงไปหน่อย แต่ก็ให้ด้วยความจริงใจอันท่วมท้นนะ!
พู่กัน กระดาษ และจานฝนหมึกนี้เขาก็ลงแรงให้เช่นกัน! แต่ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อกลับปฏิเสธที่จะรับไว้ เถี่ยเสวียนจึงรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองก็มีเลือดไหลเหมือนกัน!
พวกเขาอดนอนหนึ่งคืนเต็ม ไปทนเหนื่อยทนลำบากอยู่ในภูเขาก็เพื่อสิ่งนี้ แต่จางซิ่วเอ๋อกลับปฏิเสธ!
ตอนแรกเถี่ยเสวียนไม่เข้าใจ แต่หลังจากนั้นสายตาที่มองจางซิ่วเอ๋อก็เริ่มเปลี่ยนไป
เขาอดยอมรับในใจไม่ได้ว่าตนเองชื่นชมจางซิ่วเอ๋อมากขึ้นเรื่อย ๆ
นางมักจะรู้ขอบเขตของเรื่องต่าง ๆ และมีการไตร่ตรองของตนเองเสมอ
เนี่ยหย่วนเฉียวขมวดคิ้ว “รับไว้เถอะ”
จางซิ่วเอ๋อเลิกคิ้ว “ทำไมเจ้าต้องให้ของกับข้า? ข้าบอกแล้วนี่ว่าเจ้าไม่ติดค้างหนี้บุญคุณที่ข้าช่วยชีวิตเจ้าแล้ว เจ้าให้หมูป่ากับข้าแล้วนี่?”
สีหน้าของเนี่ยหย่วนเฉียวหม่นหมองลง ฟังคราแรกเหมือนจะบอกว่าในใจของจางซิ่วเอ๋อแล้วชีวิตของเขามีค่าเท่ากับหมูป่าหนึ่งตัว
ก่อนหน้านี้เนี่ยหย
