บทที่ 233 พู่กัน
เขาบอกไม่ถูกว่าเป็นกลิ่นแบบไหน แต่มีสิ่งหนึ่งที่มั่นใจได้
ตัวเขาเกลียดกลิ่นของสตรีมาโดยตลอด แต่กับจางซิ่วเอ๋อนั้น นอกจากจะไม่รังเกียจกลิ่นบนตัวนางแล้วยังรู้สึกว่ามันเป็นกลิ่นหอมน่าสูดดม
เนี่ยหย่วนเฉียวชะงักงันไปชั่วขณะ
มือของเขาและจางซิ่วเอ๋อต่างจับพู่กันไว้ แม้ว่าเนี่ยหย่วนเฉียวไม่ได้วางมือตัวเองลงไปบนมือของจางซิ่วเอ๋อโดยตรง แต่ก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงสัมผัสระหว่างทั้งสองได้
หากแค่แตะกันเบา ๆ ครู่หนึ่งแล้วผละออก
แต่ตอนนี้ไม่รู้ว่าทั้งคู่เป็นอะไรไป จางซิ่วเอ๋อกลับไม่ปล่อยมือ เนี่ยหย่วนเฉียวที่จับพู่กันไว้แล้วก็ลืมดึงพู่กันออกไป
เถี่ยเสวียนยืนท่าม้าอยู่ไม่ไกล มองจากตำแหน่งของเขา ก็เห็นเงาของทั้งสองซ้อนเข้าด้วยกันพอดี
เถี่ยเสวียนกระแอมเบา ๆ เจ้านายตัวเองทำอะไรอยู่เนี่ย?
เจ้านายเคยพูดไม่ใช่หรือว่าตัวเองเกลียดสตรี โดยเฉพาะสตรีที่ฮูหยินเนี่ยยัดเยียดให้
แต่เขามองอย่างไรก็เห็นว่าเจ้านายตัวเองอยากชิดใกล้จางซิ่วเอ๋อ
จากนั้นจางซิ่วเอ๋อและเนี่ยหย่วนเฉียวจึงปล่อยมือพร้อมกัน พู่กันขนหมาป่าทำท่าจะหล่นใส่กระดาษ ทั้งสองยื่นมือไปคว้าพร้อมกันอีกครั้ง…..
เมื่อเป็นเช่นนี้ มือของเนี่ยหย่วนเฉียวจึงกำมือของจางซิ่วเอ๋อไว้
มือของจางซิ่วเอ๋อมิได้นุ่มลื่นแต่อย่างใด กลับกันออกจะหยาบอยู่เล็กน้อย
ความจริงนี่ถือว่าดีกว่าเมื่อก่อนมากแล้ว สมัยที่จางซิ่วเอ๋อเพิ่งรับร่างกายนี้มา มือของเจ้าของร่างล้วนเต็มไ
