บทที่ 229 ชายชู้
เวลานี้จางเป่าเกินพุ่งเข้ามาประหนึ่งคนบ้า!
จางซิ่วเอ๋อวิ่งไปทางบ้านผีสิงโดยไม่ลังเล
แต่จางเป่าเกินว่องไวมาก ไม่รู้ว่าทำไม ตัวจางเป่าเกินดูไม่ได้ผอม แต่เวลาวิ่งกลับไวผิดปกติ
จางซิ่วเอ๋อไม่รู้หรอกว่านั่นเป็นเพราะจางเป่าเกินทำเรื่องไม่ดีมามาก จึงถูกไล่ล่าอยู่บ่อย ๆ ถึงได้มีฝีมือแบบนี้ติดตัวมา
จางซิ่วเอ๋อวิ่งพลางเหลียวหลังไปมองจางเป่าเกิน แต่เพียงเพราะเหลียวมองทีเดียวเท่านั้น จึงไม่ทันมองทางที่เท้า ทำให้นางสะดุดและกำลังจะล้มลงไปบนพื้น
ขณะนั้นเอง จางเป่าเกินได้ไล่ตามขึ้นมาและยื่นมือมาหมายจะคว้าตัวจางซิ่วเอ๋อไว้
จางซิ่วเอ๋อหลับตาเตรียมใจรับแรงกระแทกครั้งนี้ แต่ทันใดนั้นนางก็รู้สึกถึงไออุ่นบนร่าง หลังจากนั้นก็มีคนพยุงนางให้ลุกขึ้น
ก่อนจะมีเสียงร้องโหยหวนของจางเป่าเกินดังตามมา “โอ๊ย เจ้าเป็นใคร ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ!”
จางซิ่วเอ๋อกระพริบตา ค่อย ๆ ได้สติกลับมา
ตอนนี้เนี่ยหย่วนเฉียวกอดนางไว้หลวม ๆ ส่วนมืออีกข้างหนึ่งของเนี่ยหย่วนเฉียวบีบข้อมือของจางเป่าเกินไว้ จางเป่าเกินถึงได้ส่งเสียงร้องน่าสังเวชเช่นนี้
จางซิ่วเอ๋อถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก โชคดีที่เนี่ยหย่วนเฉียวมาทันการณ์พอดี
ไม่อย่างนั้นหากโดนจางเป่าเกินจับได้ ให้นางปะทะกับจางเป่าเกินซึ่ง ๆ หน้าก็คงจะไม่ได้เปรียบนัก
“หนิงอัน” จางซิ่วเอ๋ออุทาน
เนี่ยหย่วนเฉียวพยักหน้าให้และปล่อยจางซิ่วเอ๋อ พร้อมหันไปตั้งใจจัดการกับจางเป่าเกิน
บั
