บทที่ 228 หาเรื่อง
จางต้าหูรู้สึกผิดมากขึ้นกว่าเดิม
ตัวเองทำอะไรก็ไม่เป็น ทำได้แค่ขุดดินขุดไร่ของที่บ้าน พี่สามยังต้องออกไปหาเงินบ่อย ๆ เหนื่อยกว่าตัวเองตั้งมากมาย ตอนนี้ยังจะยกเนื้อให้ตนอีก…..
ต้องยอมรับว่าที่จางต้าเหอและแม่เถาคนหนึ่งรับบทคนดีอีกคนรับบทคนเลว และกลยุทธถอยเพื่อเดินหน้าของจางต้าเหอนั้นได้ผลเกินคาดเมื่อใช้กับจางต้าหู
แม่เฒ่าจางเห็นจางต้าหูแล้วรำคาญใจขึ้นทุกที
นางเองก็รู้ว่าจางต้าหูคงไม่ได้กินเนื้อหรอก แต่ตอนนี้แค่นางเห็นจางต้าหูก็นึกถึงเรื่องที่พวกแม่โจวและจางซิ่วเอ๋อได้กินแต่ของดี ๆ นึกแล้วก็โมโห
นางยังระบายอารมณ์ใส่แม่โจวและจางซิ่วเอ๋อในตอนนี้ไม่ได้ จึงได้แต่ระบายกับจางต้าหู
จางเป่าเกินกินข้าวต้มไปครึ่งถ้วยแล้วก็หมดความอยากอาหาร ชีวิตที่บ้านช่างลำบากเหลือเกิน!
ตอนเขาอยู่ข้างนอกมีอะไรให้กินบ้างล่ะ?
ไหนจะจางซิ่วเอ๋อเดนตายนั่นอีก เป็นเพียงสตรีชั้นต่ำ กลับมีปัญญาได้กินของดี ๆ …..
ไม่อ้าขาขอผู้ชายก็ใช้ตำลึงเงินที่ได้จากตัวเขาไป! ไม่ได้การ ในเมื่อรอบนี้เขากลับมาเจอจางซิ่วเอ๋อแล้ว ก็ต้องให้จางซิ่วเอ๋อชดใช้!
ครึ่งตำลึงเงินนั้น เขาจะให้จางซิ่วเอ๋อยอมคืนมาทั้งต้นทั้งดอกเลย!
คิดได้ดังนั้น จางเป่าเกินก็เทข้าวต้มในถ้วยตัวเองใส่ถ้วยของแม่เถา “ท่านแม่ ข้าไม่กินแล้ว ที่เหลือท่านเอาไปกินเถอะ”
แม่เถามองจางเป่าเกินอย่างซาบซึ้ง ลูกชายตนช่างกตัญญูจริง ๆ …..ตัวเขาเองคงจะยังกินไม่อิ่ม แต่
