กลับยกของกินให้นาง
ปกติแม่เถาถือว่าฉลาดหัวไว แต่กับลูกชายนั้นดูจะรักมากเกินเหตุไปหน่อย
อย่างข้าวต้มครึ่งถ้วยนี้ จางเป่าเกินตั้งใจเก็บไว้ให้แม่เถากินที่ไหนกัน? เห็นชัด ๆ ว่าจางเป่าเกินรู้สึกว่ามันไม่อร่อย หมดความอยากอาหารแล้วจึงเทใส่ถ้วยแม่เถาโดยไม่คิดอะไร
นอกจากจะไม่ใช่การกตัญญูต่อแม่เถาแล้ว ยังเสียมารยาทมากด้วย
จางเป่าเกินลุกขึ้นยืนพร้อมเอ่ย “ข้าขอออกไปเดินเล่นสักหน่อย”
“เป่าเกิน เจ้ากินอีกหน่อยเถอะ” แม่เถามองจางเป่าเกินอย่างเป็นห่วง
จางเป่าเกินมีเรื่องในใจให้คิด เวลานี้จะเริ่มรำคาญแม่เถา “ไม่กินแล้ว พวกท่านกินกันไปเถอะ ข้าไปล่ะ”
ไม่รอให้คนอื่นพูดอะไร จางเป่าเกินก็ออกจากห้องไป
จังหวะที่จางเป่าเกินเดินผ่านห้องตรงปีกตะวันตกก็ได้ยินจางซิ่วเอ๋อกำลังพูดกับแม่โจวอย่างอ่อนโยน “ท่านแม่ เกี๊ยวน้ำนี้อร่อยไหมเจ้าคะ ถ้าอร่อยเดี๋ยวข้าไปซื้อมันหมูที่ตลาดเพิ่มแล้วทอดเป็นกากหมูให้……”
แค่ฟังก็รู้แล้วว่าเกี๊ยวน้ำนั้นใส่ไส้กากมันหมู!
จางเป่าเกินโมโหจนกัดฟันกรอด ครึ่งตำลึงเงินเชียวนะ เท่ากับ 500 เหรียญ กินเกี๊ยวน้ำได้จนอ้วกเลย!
เขาไม่ยอมปล่อยจางซิ่วเอ๋อไปง่าย ๆ แบบนี้แน่! พอคิดแบบนี้จางเป่าเกินก็มีท่าทางเหี้ยมเกรียมขึ้นมา
จางเป่าเกินหันมองทางห้องทิศตะวันตกอีกครั้งอย่างแฝงความหมายแล้วจึงเดินออกไปข้างนอก
ถ้าตอนนี้มีใครเห็นจางเป่าเกิน ก็จะสังเกตทิศที่จางเป่าเกินมุ่งหน้าไป ซึ่งก็คือทิศของบ้านผีสิงนั่นเอง
