จางเป่าเกินรู้ว่าต่อให้ตัวเองจะหาเรื่องจางซิ่วเอ๋อก็หาที่บ้านตระกูลจางไม่ได้ ถึงอย่างไรเรื่องครึ่งตำลึงเงินนั้นเขาก็อธิบายไม่ได้
ถึงทำอะไรโจ่งแจ้งไม่ได้ เขาก็ไม่คิดจะปล่อยจางซิ่วเอ๋อในที่ลับหรอก!
แน่นอนว่าจางเป่าเกินได้ยินจากแม่เถาและจางต้าเหอแล้วว่าบ้านผีสิงนั้นเฮี้ยนขนาดไหน เวลานี้จึงไม่กล้าไปบ้านผีสิง เขาคิดไปคิดมาก็ได้ทางสายกลาง ซึ่งก็คือไปดักรอจางซิ่วเอ๋อที่ทางเข้าป่าผีสิง!
หากเกิดอะไรขึ้น เขาจะได้วิ่งออกจากป่าได้ทัน
หากไม่มีผีสางอะไร เขาจะได้ขวางจางซิ่วเอ๋อไว้และสั่งสอนนางเสีย!
จางซิ่วเอ๋อรอจนแม่โจวกินเกี๊ยวน้ำหมดแล้วจึงอยู่คุยเป็นเพื่อนกับแม่โจวอีกพักหนึ่งถึงกลับ
ตอนที่จางซิ่วเอ๋อเดินเข้ามาในป่าผีสิง ก็พลันรู้สึกว่ามีคนจับจ้องตัวเองอยู่ จางซิ่วเอ๋อกล่าวเสียงเข้ม มองพุ่มไม้ด้านข้างและถามเสียงเย็น “ใครกันที่อยู่ตรงนั้น?”
เสียงหัวเราะอย่างดูแคลนดังขึ้น จางเป่าเกินเดินออกมาจากในนั้น
“จางซิ่วเอ๋อ เจ้ากลัวเป็นด้วยหรือ? ไหนเขาลือกันว่าเจ้าเลี้ยงผี แล้วเจ้าจะกลัวอะไรอีก ข้าว่าที่เจ้าเลี้ยงไว้น่ะไม่ใช่ผีอะไรหรอก แต่เป็นผู้ชายล่ะสิ?” จางเป่าเกินอายุไม่มาก แต่ความสามารถในการพูดจาต่ำตมนั้นมีมากยิ่งกว่าแม่เฒ่าจางเสียอีก
อย่างมากแม่เฒ่าจางก็แค่ด่าว่า เทียบกันแล้วสิ่งที่จางเป่าเกินพูดนั้นหยาบคายบาดหูแทบฟังไม่ได้เชียวล่ะ
จางซิ่วเอ๋อขมวดคิ้วเข้ม “เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”
พอเห็นว่าเป็นจางเป่าเกิ
