บทที่ 227 เจ้าไม่ต้องกินหรอก
จางซิ่วเอ๋อไม่เดินต่อ เพราะที่บ้านยังมีธุระต้องจัดการ
ตอนที่หันกลับไปนั้นเอง นางก็เห็นเนี่ยหย่วนเฉียวยืนมองมาจากหน้าประตู
จางซิ่วเอ๋อเดินกลับไปโดยไม่คิดอะไร ตอนนี้เนี่ยหย่วนเฉียวอาศัยอยู่ที่นี่แล้ว เขาจะออกมาเดินเล่นหน้าประตูก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่
ขณะที่จางซิ่วเอ๋อเดินผ่านเนี่ยหย่วนเฉียว นางก็ไม่ทันสังเกตแววซับซ้อนที่ฉายอยู่ในนัยน์ตาของเนี่ยหย่วนเฉียว
จางซิ่วเอ๋อยังเป็นคนไปส่งข้าวให้แม่โจวในเวลากลางคืนเหมือนเดิม เกี๊ยวน้ำที่ทำครั้งนี้เป็นเกี๊ยวน้ำไส้ผักจี้ฉ่ายมันเยิ้มเต็มถ้วยใหญ่ แค่เห็นก็อยากอาหารแล้ว
ตอนที่จางซิ่วเอ๋อไปส่งเกี๊ยวน้ำนั้น คนตระกูลจางก็กินข้าวกันแล้วเช่นกัน
พวกเขากินโจ๊กข้าวโพดบดใส่ฟักที่แม่เถาเป็นคนทำ ฝีมือของแม่เถาห่างชั้นกับแม่โจวมากนัก โจ๊กที่นางทำดูทั้งเหนียวทั้งข้นที่แค่เห็นก็หมดความอยากอาหาร แถมยังมีกากข้าวไหม้ติดกระทะผสมอยู่ในนั้นด้วย
หากไม่ใช่เพราะอาหารนั้นมีค่ามาก ของกินเช่นนี้ต่อให้บอกว่าเป็นอาหารหมูก็มีคนเชื่อ
ก่อนหน้านี้ขอแค่ได้กินอิ่ม ต่อให้กับข้าวไม่อร่อยทุกคนก็ยอมกิน ๆ ไป แต่ตอนนี้น่ะหรือ แค่คิดว่าแม่โจวได้กินอาหารดี ๆ อยู่ในห้อง บวกกับไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือไม่ว่าพวกเขาได้กลิ่นหอมจาง ๆ นั้นจริง ๆ พวกเขาจึงหมดความอยากอาหารยามมองกับข้าวตรงหน้า
จางอวี่หมินมองแม่เฒ่าจางอย่างน่าสงสาร พลางเรียกเสียงเบา “ท่านแม่…..”
ตอนนี้แม่เฒ่าจางกำ
