ลังอารมณ์ไม่ดี เพราะฉะนั้นต่อให้เป็นลูกสาวที่นางรักใคร่มากที่สุดเวลานี้น้ำเสียงก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ “อะไร?”
“ข้าอยากกินเนื้อ” จางอวี่หมินอยากกินมากจริง ๆ
จางเป่าเกินสมทบนิ่ง ๆ “ข้าอุตส่าห์กลับมาบ้านสักครั้ง ท่านย่าก็ไม่รู้จักทำของดี ๆ ให้ข้ากินบ้างเลย”
“รีบกินเถอะ! เลิกอยากกินของคนอื่นได้แล้ว! อย่างกับเราขาดแคลนนักแหละ!” แม่เฒ่าจางพูดอย่างโมโห
ครั้งนี้ไม่ได้มีใครสนใจอยากกินของจางซิ่วเอ๋อจริง ๆ เพียงแต่อยากให้แม่เฒ่าจางออกเงินซื้ออะไรบ้าง แต่แม่เฒ่าจางกลับคิดว่าที่ทุกคนเป็นแบบนี้ก็เพราะอยากกินของจางซิ่วเอ๋อ
นางเองก็อยาก แต่ใช่ว่าอยากแล้วจะได้มาเสียหน่อย
จางอวี่หมินกัดริมฝีปาก และเอ่ยขึ้น “ท่านแม่ หรือว่า…..พรุ่งนี้เราเชือดไก่กันดีหรือไม่?”
จางอวี่หมินแค่ลองถามหยั่งเชิงเท่านั้น นางไม่กล้าพูดอย่างมั่นใจ แม้ว่าแม่เฒ่าจางจะรักใคร่นาง แต่ก็ให้ความสำคัญกับไก่นั่นมากเช่นเดียวกัน เดี๋ยวนี้ไก่ตัวนั้นออกไข่ทุกวัน ไข่ไก่ก็นำไปขายแลกเหรียญได้
จางอวี่หมินไม่มั่นใจจริง ๆ ว่าจะทำให้แม่เฒ่าจางเชือดไก่ได้
แม่เฒ่าจางเลิกคิ้ว พูดด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ “เชือดไก่? เจ้าไม่รู้หรือว่าที่บ้านเราลำบากเลี้ยงไก่พวกนี้ไว้ทำไม ก็เพื่อหาเงินเพิ่มไม่กี่เหรียญนั่นอย่างไรเล่า”
“ตอนนี้เจ้าจะกินไก่ตัวนั้น ใครจะเอาเงินให้ข้า” แม่เฒ่าจางรู้สึกว่าตอนนี้จางอวี่หมินไม่น่ารักเลยจริง ๆ
“ท่านแม่…..ในเมื่ออวี่หมินอยากกิน เราก็อย
