่าปล่อยให้อวี่หมินอดเลย นางใกล้จะออกเรือนแล้ว ฉวยโอกาสที่นางยังอยู่ที่บ้าน เราทำอะไรให้นางกินได้ก็ทำเถอะ” แม่เถาพูดด้วยสีหน้าหวังดีกับจางอวี่หมิน
แท้ที่จริงแล้วนางกลับคิดว่า ถึงตอนนั้นคงไม่ให้จางอวี่หมินกินลำพังหรอกถูกไหม? ทุกคนน่าจะได้กินกันหมด
แม่เฒ่าจางได้ฟังแล้วพลันนึกถึงเรื่องที่จาวอวี่หมินถึงวัยออกเรือนแล้วขึ้นมา และตอนนี้ก็เริ่มดูตัวแล้ว ขืนตอนนี้ไม่ทำดีกับจางอวี่หมินหน่อย อีกหน่อยจางอวี่หมินออกเรือนไปนางจะตามจางอวี่หมินไปกินดีอยู่ดีได้อย่างไร
พอคิดได้ดังนี้ แม่เฒ่าจางจึงกล่าวขึ้น “เรื่องเชือดไก่กินพวกเจ้าเลิกคิดได้เลย พวกเราก็ไม่มีปัญญาไปล่าไก่ป่าด้วย เอาอย่างนี้ พรุ่งนี้ไปซื้อเนื้อติดมันมา 1 ชั่ง พวกเราก็พัฒนาอาหารการกินหน่อย”
เนื้อติดมันจะมีราคาแพงหน่อย ทว่าสำหรับคนฐานะร่ำรวยแล้ว ของพวกนี้มันเลี่ยนเกินไป แค่เห็นก็สะอิดสะเอียน
แต่สำหรับคนฐานะยากจนที่ไม่มีเนื้อให้กินเป็นแรมปี ในกระเพาะแทบไม่มีน้ำมันเนื้อติดมันนี้จึงถือเป็นของดีที่ได้มาอย่างยากเย็น
จางอวี่หมินได้ยินแล้วยิ้มออกทันที “ท่านแม่ ท่านดีกับข้าจริง ๆ ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านรักข้าที่สุด อีกหน่อยข้ามีเงินแล้วจะไม่ลืมตอบแทนบุญคุณของท่านเลย ข้าจะให้ท่านได้กินเนื้อกินปลาทุกวัน มีชีวิตอย่างมั่งคั่ง”
คำพูดของจางอวี่หมินช่างพูดได้ถูกใจแม่เฒ่าจางเสียจริง
แม่เฒ่าจางเลี้ยงจางอวี่หมินอย่างตามใจขนาดนี้ ด้านหนึ่งก็เพราะรักจางอวี่หม
