ินจริง ๆ แต่สาเหตุที่มากกว่านั้นก็เพราะเรื่องนี้ไม่ใช่หรือ?
นางคิดว่าจางอวี่หมินหน้าตาดี หากเลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดี อนาคตจะต้องได้แต่งกับตระกูลดี ๆ แน่นอน แล้วนางจะได้สุขสบายไปด้วย…….
แม่เถามองหน้าจางอวี่หมินแล้วแค่นเสียงเย็นในใจ ดูแคลนแม่เฒ่าจางสุดขีด
นางคิดว่าต่อให้วันหน้าจางอวี่หมินได้ดิบได้ดีก็ไม่นึกถึงความดีของคนตระกูลจางหรอก!
และไม่มีทางพาแม่เฒ่าจางไปมีชีวิตมั่งคั่งด้วยกันแน่นอน!
คนอย่างแม่เฒ่าจางน่ะเหรอจะมีดวงได้ร่ำรวย?
“ต้าหู ช่วงนี้จางซิ่วเอ๋อคงเอากับข้าวให้กินไม่น้อยเลยล่ะสิ พรุ่งนี้เจ้าไม่ต้องกินเนื้อกับพวกเราหรอก จะได้ประหยัดส่วนของเจ้าให้ข้าและน้องสาวเจ้ากิน” แม่เฒ่าจางเอ่ยเรียบ ๆ
จางต้าหูได้ยินว่ามีเนื้อกิน กำลังนึกดีใจ…..วันนี้เขาเห็นแม่โจวกินของดีแต่ละอย่างลงท้อง เขาเองก็อยากกินมากเหมือนกัน
ตอนไม่เห็นคนอื่นกินก็ไม่ได้อยากหรอก อยู่ ๆ ไปแบบนี้ได้
แต่พอเห็นคนอื่นมีกินตัวเองกลับไม่มี ความปรารถนาในใจชั่งทำให้ทุกข์ทนเสียจริง
ทว่าดีใจอยู่ได้ไม่นานเขาก็ได้ยินประโยคนี้ของแม่เฒ่าจาง ในใจเย็นวาบไปครึ่งซีก
ปกติไม่ว่าแม่เฒ่าจางจะให้เขาทำอะไรเขาก็จะปฏิบัติตามโดยไม่แย้งใด ๆ แต่เวลานี้เขาพูดขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “ท่านแม่ ซิ่วเอ๋อไม่ได้เอาอะไรให้ข้ากินเลยขอรับ”
“น้องสี่ เรื่องนี้เจ้าทำไม่ถูกนะ จางซิ่วเอ๋อดีกับแม่ของนางออกปานนั้น ทำไมถึงใจร้ายกับเจ้าคนเดียวล่ะ ข้ารู้ว่าเจ้าอยากกินเนื้อใ
