ห้มากขึ้น แต่จะเอาแต่เอื้อให้พวกเจ้าอย่างเดียวนั้นคงไม่ได้ ที่ชีวิตบ้านเราอัตคัดขนาดนี้จะให้พูดจริง ๆ ก็เพราะจางซิ่วเอ๋อไม่ยอมคืนเงิน……” แม่เถาพูดอย่างไม่พอใจ
จางต้าเหอพูดขึ้นเสียงเข้มทันที “เจ้าเป็นสตรี มัวบ่นพิรี้พิไร้อะไร ต้าหูเป็นน้องชายของข้า ต่อให้กินมากหน่อยจะเป็นอะไรไป อย่างมากพรุ่งนี้ข้าไม่กินแล้ว เอาส่วนของข้าให้ต้าหูกินเลย”
“ต้าหูเอ๋ย พี่สะใภ้เจ้าเป็นคนแบบนี้แหละ ปากไม่มีหูรูด นางพูดจาไม่น่าฟัง แต่เจ้าอย่าเก็บไปใส่ใจนะ” จางต้าเหอปลอบโยน
จางต้าหูฟังแล้วพูดเสียงอึมครึม “พรุ่งนี้ข้าไม่กินแล้ว พี่สาม พวกพี่อย่าลำบากเลย”
จางต้าเหอมองจางต้าหูอย่างพอใจ แต่น้ำเสียงยังเต็มไปด้วยความหงุดหงิด “เป็นเพราะพี่ชายอย่างข้าไม่มีปัญญา อีกสักพักข้าจะออกไปทำงานหาเงินใหม่ ประหยัดให้มากขึ้น ทำงานให้มากขึ้น อย่างไรเสียก็ต้องนำเงินกลับมาที่บ้านให้มากกว่าเดิมให้ได้”
