บทที่ 226 เชิญอยากกินต่อไปเถอะ
แต่เวลานี้แม่เฒ่าจางก็รู้ดีว่าจางซิ่วเอ๋อไม่ใช่คนที่บงการได้ง่าย ๆ จึงได้แต่สบถก่นด่าและยอมถอย
จางซิ่วเอ๋อมองแม่โจวค่อย ๆ กินแกงไก่และข้าวจนเกือบหมด
นางเอ่ยขึ้นเสียงนุ่ม “ท่านแม่ ท่านกินน่องไก่นี่ด้วยนะ”
แม่โจวพยักหน้า กินน่องไก่นั้นหมดในไม่กี่คำ ตอนนี้ในถ้วยเหลือน้ำแกงไก่เพียงน้อยนิดและน่องไก่หนึ่งชิ้น
จางต้าหูเห็นแล้วอดร้อนใจไม่ได้ “คือว่า เหมยจื่อ ข้ารู้ว่าแกงไก่นี้อร่อย แต่เจ้าก็อย่ากินเยอะนักเลย”
จางซิ่วเอ๋อได้ยินแล้วแค่นเสียงในใจ ทำไมนางจะไม่รู้ว่าจางต้าหูคิดอะไรอยู่
อยู่ในที่อย่างบ้านตระกูลจางมาตลอด แล้วจะได้กินของดี ๆ อะไรกัน? เห็นเนื้อนี่แล้วจะไม่อยากกินได้อย่างไร?
แต่จางซิ่วเอ๋อไม่สนใจจะเป็นคนดีและให้จางต้าหูกินของพวกนี้หรอกนะ นางชอบมากที่ตอนนี้ได้เห็นท่าทางของจางต้าหูที่อยากกินแต่ก็ไม่ได้กิน และไม่อาจบากหน้าขอร้องนางได้!
จางต้าหูมีแม่และน้องสาวคนดีของเขาอยู่ไม่ใช่เหรอ? ก็ปล่อยให้เขาไปกินดีอยู่ดีกับแม่เฒ่าจางและจางอวี่หมินเถอะ! นาง จางซิ่วเอ๋อ ไม่ได้มีหน้าที่ปรนเปรอคนที่ปฏิบัติต่อพวกนางเยี่ยงนี้!
แม่โจวกวาดสายตามองจางต้าหู สายตาเต็มไปด้วยความเย็นชา
ถ้าเป็นเมื่อก่อน แม่โจวอาจจะรู้สึกผิดบ้างที่กินต่อหน้าจางต้าหูแบบนี้ แต่วันนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อน พอนึกถึงเรื่องที่จางต้าหูทำตามความต้องการของพวกแม่เฒ่าจางและปล่อยให้นางโดนทิ้งอยู่ในห้องเก็บฟืนเอาช
