ีวิตรอดเอง…..
หัวใจของแม่โจวก็ชืดชาลงอย่างสิ้นเชิง
นางพบว่าเมื่อเวลาผ่านไป หัวใจของนางก็เย็นชาลงเรื่อย ๆ ทุกครั้งนางจะคิดว่าผิดหวังอย่างที่สุดแล้ว แต่ท้ายที่สุดนางก็ค้นพบว่านี่เพิ่งจะถึงไหนเอง
คนตระกูลจางทลายขีดจำกัดของนางได้เสมอ
แม่โจวกินเนื้อส่วนสุดท้ายและน้ำแกงจนหมดสิ้น จางต้าหูตาค้าง ในใจตกตะลึงถึงขีดสุด…..นี่ไม่เหลืออะไรให้เขาเลยจริง ๆ เหรอ?
จางซิ่วเอ๋อกวาดตามองจางต้าหู และพูดอย่างขอไปที “ไก่นี่ได้มาไม่ได้ง่าย ทุกคนล้วนไม่มีใครกล้ากิน มีแต่เก็บไว้บำรุงร่างกายให้แม่ข้า…..”
แม้ว่าจางซิ่วเอ๋อจะไม่ได้พูดเปิดโปงอะไร แต่พออธิบายไปแบบนี้ใบหน้าของจางต้าหูก็ร้อนผ่าว
จางซิ่วเอ๋อแสดงออกอย่างชัดเจนไม่ใช่หรือว่านางรับรู้ถึงสิ่งที่เขาคิดอยู่ในใจ? รู้ว่าเขาอยากกินเนื้อ?
จางซิ่วเอ๋อเห็นท่าทางแบบนั้นของจางต้าหูก็สบายใจและรู้สึกเหมือนได้ระบายอารมณ์
หากจางต้าหูฉลาดขึ้นมาได้บ้าง เลิกกตัญญูจนโง่เขลาได้เมื่อใด นางก็ไม่ขอให้จางต้าหูมาปกป้องพวกนางพี่น้องหรอก ขอแค่จางต้าหูช่วยพูดอะไรสักคำในครั้งต่อไปที่แม่เฒ่าจางรังแกแม่โจว นางก็ไม่ติดอะไรกับการให้ผลประโยชน์กับจางต้าหูบ้าง
แต่หากจางต้าหูเป็นแบบนี้ไปตลอด…..
เช่นนั้นนางยอมเอาเนื้อไปให้สุนัขกินดีกว่า ไม่ยอมให้จางต้าหูได้ไปหรอก
ใครจะรู้ว่าเวลานางให้อะไรจางต้าหูไป จางต้าหูจะทำนิสัยได้คืบเอาศอก แล้วนำไปแสดงความกตัญญูต่อแม่เฒ่าจางหรือไม่?
จางซิ่วเอ๋อเก็บถ้วย
