บทที่ 224 มรสุมน้ำแกงไก่
ศัตรูไร้ความสุข นางก็มีความสุข
ตอนที่จางซิ่วเอ๋อเดินผ่านจางเป่าเกิน จางเป่าเกินได้กลิ่นแกงไก่สุดเข้มข้น
ดวงตาเขาเป็นประกาย สายตาจับจ้องไปบนตะกร้าที่จางซิ่วเอ๋อสะพายมา
“อะไรอยู่ในนั้นรึ?” จางเป่าเกินถามอย่างอดไม่ได้
จางซิ่วเอ๋อกวาดสายตามองจางเป่าเกิน พูดด้วยน้ำเสียงดูหมิ่น “ของในนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า ถ้าเจ้าอยากกินก็ไปบอกให้ท่านย่าทำให้กินสิ”
“แกงไก่ใช่ไหม?” จางเป่าเกินเมินความดูหมิ่นของจางซิ่วเอ๋อ และจี้ถาม
จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียงเย็น “ใช่แล้วจะทำไม?”
อย่างไรเสียการที่นางนำของกินมาให้แม่โจวโต้ง ๆ แบบนี้คงปิดบังอะไรไม่ได้หรอก
ก่อนหน้านี้ต้องให้แต่ของกินที่แม่โจวซ่อนไว้ได้ แกงไก่นี้ซ่อนไม่ได้หรอก จะช้าจะเร็วก็ต้องมีคนรู้อยู่ดี
ในเมื่อครานี้ตกลงกับคนตระกูลจางแล้ว จางซิ่วเอ๋อก็ไม่คิดจะหลบ ๆ ซ่อน ๆ
จางซิ่วเอ๋อไม่ได้ตอบจางเป่าเกินตรง ๆ แต่ตอนนี้จางเป่าเกินมั่นใจแล้วว่าต้องเป็นแกงไก่แน่ ๆ
เขามองท่าทางหวงของกินของจางซิ่วเอ๋อแล้วแค่นเสียงเชิดจมูก “ก็แค่แกงไก่! ใครจะอยากกินกันเล่า!”
ตัวจางเป่าเกินเองไม่ได้อยากกินเจ้านี่จริง ๆ
ถึงแม้ตอนเขาอยู่นอกบ้านจะไม่ถึงขั้นกินดีทุกวัน แต่ตำลึงเงินที่จางต้าเหอให้เขาเอาไปซื้อของกินหมด บวกกับเขามีก๊วนเพื่อนเสเพลที่มักจะออกไปลักกินลักขโมยด้วยกัน บางครั้งก็มีหยิบเงินของคนอื่นติดไม้ติดมือมาบ้าง เคยกินของดีมาไม่น้อยเลยล่ะ
แต่ถึงตัวเขาไม่อยาก
