บทที่ 222 เลี้ยงตอบแทน
ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว สู้เขาบอกราคามาเลยดีกว่า
แน่นอนว่าราคานี้ก็ยังเป็นราคาต้นทุนอยู่ดี และเป็นราคาที่ท่านหมอเมิ่งรับมาจากชาวไร่สมุนไพร ไม่ได้คิดค่าหลอมยาเลยสักนิด
ดูจากเรื่องนี้ก็รู้เลยว่าท่านหมอเมิ่งดีกับจางซิ่วเอ๋อจริง ๆ
ครั้งนี้จางซิ่วเอ๋อก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ไปหยิบตำลึงเงินมาให้ท่านหมอเมิ่ง
เป็นเช่นนี้แล้ว ตำลึงเงินของนางจึงลดลงไปไม่น้อย
จางซิ่วเอ๋อพบว่า ไม่ว่าจะเป็นสมัยโบราณหรือยุคปัจจุบัน ก็ถือหลักที่ว่ามีอะไรก็ได้แต่อย่ามีโรค ขาดอะไรก็ได้แต่อย่าขาดเงิน
โชคดีที่ตอนนี้นางมีตำลึงเงินอยู่บ้าง ถ้าดันมาป่วยตอนไม่มีตำลึงเงินนี่ชีวิตคงได้หาไม่
จางซิ่วเอ๋อสั่งให้จางชุนเถาเอาข้าวต้มไปให้แม่โจว
เนื่องจากเป็นแค่ข้าวต้มเหลว ๆ จางซิ่วเอ๋อจึงไม่ค่อยกังวลว่าคนตระกูลจางจะแย่ง
ตอนนี้นางกำลังเตรียมไก่ตุ๋นโสม ที่บ้านไม่มีแม่ไก่แต่มีไก่ป่า พอทดแทนได้อยู่ จางซิ่วเอ๋อคิดอยู่ว่ารอให้ตัวเองเข้าเมืองเมื่อใด ต้องซื้อแม่ไก่มาบำรุงแม่โจวสัก 2 ตัว
ส่วนในหมู่บ้านเหรอ? ตอนนี้เป็นฤดูออกไข่ คนทั่ว ๆ ไปไม่ขายไก่กันหรอก
มีแต่ต้องไปซื้อกับคนที่เลี้ยงไก่โดยเฉพาะถึงในเมือง
จางชุนเถาบรรจุข้าวต้มหนึ่งถ้วยและไข่หนึ่งฟองลงในตะกร้าสาน และเดินไปที่บ้านตระกูลจาง
จางอวี่หมินเห็นจางชุนเถาแต่ไกลจึงรีบออกมา พลางมองเข้าไปในตะกร้า
จางชุนเถาถลึงตาใส่จางอวี่หมิน “ท่านอาเล็ก เจ้ามองหาอะไรรึ หรือเจ้าอย
