ากกินข้าวต้ม แต่นี่เป็นข้าวต้มที่พี่ข้าตั้งใจทำมาให้แม่….เจ้าคงไม่คิดจะแย่งใช่ไหม?”
จางชุนเถาแหกปากลั่นขณะที่พูด หากมีใครผ่านบ้านตระกูลจางตอนนี้ ต้องได้ยินในสิ่งที่จางชุนเถาพูดแน่ ๆ
จางอวี่หมินหน้าร้อนผ่าว “ข้าแค่อยากดูว่ามีของดีอะไรไหม ข้ากลัวว่าจางซิ่วเอ๋อจะพูดโม้ไปอย่างนั้น สุดท้ายก็ไม่ยอมทำของดี ๆ มาให้พี่สะใภ้สี่”
จางชุนเถาเลิกผ้าบนตะกร้า เผยให้เห็นข้าวต้มและไข่ไก่
จางอวี่หมินผิดหวังเล็กน้อย นึกว่าจะเป็นของอย่างปลาอย่างเนื้อเสียอีก คิดไม่ถึงว่าเป็นแค่ข้าวต้มกับไข่ ของแบบนี้คนอื่นในตระกูลจางอาจจะไม่ได้กิน แต่ตัวนางเองได้กินอยู่บ่อย ๆ
ถึงกระนั้นนางเห็นไข่แล้วก็ยังอยากกินอยู่ดี
ตาของจางอวี่หมินเป็นประกาย “ไข่ไก่นี่…..”
“ไข่ไก่ทำไมหรือ? เจ้าเห็นว่าไข่ไก่นี่เล็กไปจึงอยากเอาฟองใหญ่กว่านี้ให้แม่ข้าหรือ? งั้นก็ดีเลย!” จางชุนเถาพูดเสียงดัง
จางอวี่หมินโดนจางชุนเถาพูดใส่อย่างนี้แล้ว จึงไม่อาจเอ่ยปากให้จางชุนเถาเหลือไข่ไก่ไว้ให้อีก
แต่ก็เพราะของที่จางชุนเถานำมาครั้งนี้ไม่ได้ดีเท่าใด จางอวี่หมินจึงไม่ได้อยากกินมาก ถ้าของที่นำมาเป็นจำพวกเนื้อ นางคงไม่ยอมปล่อยไปง่าย ๆ เช่นนี้
ตอนนี้จางต้าหูกำลังดูแลแม่โจวอยู่ในห้อง
ตอนที่แม่เฒ่าจางไม่อยู่ จางต้าหูยังถือว่าเป็นห่วงแม่โจวมาก นี่อย่างไรล่ะ เมื่อครู่นี้เขายังถามไถ่นางด้วยความเป็นห่วงอยู่ตลอด
ทว่าต่อให้เวลานี้จางต้าหูจะทำตัวดีขนาดไหน แม่โจวก็หมดใ
