จกับเขาไปแล้ว
ตอนนี้ทำดีกับนางแล้วอย่างไร? หากแม่เฒ่าจางสั่งมาสุดท้ายก็เหมือนเดิมอยู่ดีไม่ใช่หรือ? จางต้าหูจะดูแลเอาใจใส่แม่โจวแบบนี้หรือ?
จางต้าหูเห็นจางชุนเถาเข้ามา จึงกวาดสายตามองของที่อยู่ในถ้วยของจางชุนเถา
จางชุนเถาปอกไข่ แกะเป็นชิ้นเล็ก ๆ ใส่ในข้าวต้ม ก่อนจะป้อนให้แม่โจวกิน
จางต้าหูกลืนน้ำลาย นั่นไข่ไก่เลยนะ เขาไม่ได้กินไข่ไก่เต็มฟองมานานเท่าใดแล้ว? ครั้งก่อนที่ได้กินไข่เป็นตอนที่มีรสนิดหน่อยปนมาในกับข้าว แต่ของแบบนั้นจะได้ลิ้มรสสักแค่ไหนเชียว?
จางชุนเถาสัมผัสได้ถึงสายตาที่เร่าร้อนเป็นพิเศษของจางต้าหู
แต่พอนึกถึงสิ่งที่จางต้าหูทำ หัวใจของจางชุนเถาก็กระด้างเย็นชาขึ้น
“ท่านแม่ เดี๋ยวตอนเที่ยงข้าจะส่งข้าวมาให้อีกนะเจ้าคะ” จางชุนเถาทำทุกอย่างเสร็จแล้วก็ไม่อยากอยู่ที่บ้านตระกูลจางต่อแม้แต่นาทีเดียว
“นี่! เด็กคนนี้นี่ จะไปก็ไม่ทักทายข้าเลย แม่เจ้าสอนเจ้าอย่างไรกัน!” จางต้าหูรู้สึกคุกรุ่นในใจ
“ชายไร้การอบรมเป็นความผิดของบิดา ท่านพ่อ ที่ข้าเป็นแบบนี้ก็เพราะท่านพ่อสอนมาไม่ดี เลิกเอาแต่โทษท่านแม่ได้แล้ว” จางชุนเถาได้เรียนรู้มาจากบัณฑิตจ้าวมาก แม้ว่าตอนนี้ยังไม่ถึงขึ้นพูดเป็นบทกวีได้ แต่คนทั่ว ๆ ไปก็เทียบนางไม่ได้แล้ว
จางต้าหูฟังแล้วชะงักงันไป ครู่ใหญ่ถึงพึมพำออกมา “เจ้าไม่ใช่ลูกชายสักหน่อย”
แต่ตอนนี้จางชุนเถาได้เดินจากไปแล้ว จางต้าหูจึงได้แต่พูดให้ตัวเองฟังเท่านั้น
แม่โจวกินข้าวแล้วไม่
