บทที่ 221 ดูแล
น้ำเสียงของท่านหมอเมิ่งนุ่มนวลดั่งเม็ดฝนที่ชโลมลงมาปลอบประโลมหัวใจร้อนรุ่มของจางซิ่วเอ๋อไว้ “ซิ่วเอ๋อ เจ้าไม่ต้องห่วง อาการของแม่เจ้าไม่ได้ร้ายแรง….เพียงนี้ ท้องนี้ของนางไม่ค่อยมั่นคงอยู่แล้ว ครั้งนี้มีคนไปผลักนางจนล้มอีก ต้องกระทบกับครรภ์แน่”
“โชคดีที่ก่อนหน้านี้เจ้าคอยส่งของกินไปให้แม่เจ้าตลอด เป็นการบำรุงร่างกายของนาง ไม่อย่างนั้นนางคงผ่านเคราะห์นี้ไปไม่ได้” ท่านหมอเมิ่งถอนหายใจ เห็นได้ชัดว่าเขาเห็นใจในสิ่งที่แม่โจวต้องเจอ
คนเป็นแพทย์มีหัวใจเสมือนคนเป็นพ่อแม่ โดยเฉพาะท่านหมอเมิ่งเป็นคนที่มีใจเปี่ยมเมตตา เวลานี้จึงอดสงสารไม่ได้
จางชุนเถาได้ยินแล้วตาแดง ถามเสียงสะอื้น “ท่านอาเมิ่ง ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ร่างกายของแม่ข้าไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหมเจ้าคะ?”
ท่านหมอเมิ่งพยักหน้าพลางกล่าว “ถ้าทำตามที่ข้าบอก บำรุงร่างกายดี ๆ ก็จะไม่เป็นไร”
ท่านหมอเมิ่งพูดมาถึงตรงนี้ลังเลนิดหน่อย สุดท้ายก็เอ่ยขึ้น “กลัวแต่ว่า…..”
จริง ๆ เขาไม่ควรพูดแบบนี้ แต่ตอนนี้เขาเป็นห่วงสองพี่น้องจางซิ่วเอ๋อจริง ๆ จึงคิดประหนึ่งว่าตกอยู่ในที่นั่งเดียวกัน
จางซิ่วเอ๋อฟังแล้วต่อประโยคของท่านหมอเมิ่ง “กลัวแต่ว่าคนพวกนั้นจะไม่ยอมให้แม่ข้าได้อยู่อย่างสงบสินะเจ้าคะ”
เวลานี้เนี่ยหย่วนเฉียวกำลังดึงถังน้ำขึ้นมาจากบ่อน้ำ ส่งเสียงดังเล็กน้อย
ท่านหมอเมิ่งกวาดสายตามองไปยังเนี่ยหย่วนเฉียว และถามอย่างลังเลเล็กน้อย “ไม่ทราบว่าคน
