ผู้นี้คือ…..”
ที่จริงท่านหมอเมิ่งสังเกตเห็นเนี่ยหย่วนเฉียวอยู่ในลานตั้งแต่ตอนเข้ามาแล้ว ตอนแรกเขาไม่อยากถาม แต่ตอนนี้ก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้น
อย่างไรจางซิ่วเอ๋อก็เป็นเด็กผู้หญิง เขาไม่อยากให้ใครหลอกเอาเปรียบนาง
ท่านหมอเมิ่งถามพลางมองเนี่ยหย่วนเฉียวอย่างประเมิน
เขารู้สึกว่าเนี่ยหย่วนเฉียวนั้นคุ้นหน้าคุ้นตาอย่างกับเคยเจอกันที่ไหน ทว่าเขานึกไม่ออก
สุดท้ายท่านหมอเมิ่งจึงนึกในใจว่าคงจำผิด คนไข้ที่เขาต้องรักษาในแต่ละวันนั้นมีเยอะมาก ไม่มีทางจำทุกคนในละแวกนี้ได้หมดหรอก บางทีอาจเป็นคนไข้สักคน หรืออาจจะเคยพบกันโดยไม่ตั้งใจ
“นี่ญาติของข้าเองเจ้าค่ะ” จางซิ่วเอ๋ออธิบายแบบถู ๆ ไถ ๆ ไป
พูดจบจางซิ่วเอ๋อถึงนึกขึ้นได้ทีหลังในขณะที่มองท่านหมอเมิ่ง พลางนึกในใจว่า ท่านหมอเมิ่งอย่าคิดมากเกินไป
แต่เห็นได้ชัดว่าจางซิ่วเอ๋อคิดมากเกินไป นางเป็นกังวลเกินเหตุแล้ว
ในสายตาของท่านหมอเมิ่งมีเพียงความห่วงใย ไม่ได้คาดเดาไปต่าง ๆ นานาเพียงเพราะในบ้านนางมีบุรุษโผล่มา
บัดนี้เนี่ยหย่วนเฉียวเงยหน้าขึ้น พยักหน้าให้ท่านหมอเมิ่งเล็กน้อยถือเป็นการทักทาย
ท่านหมอเมิ่งลอบถอนหายใจ เขาเคยเจอคนมาไม่น้อย ถือว่าอ่านคนเป็นในระดับหนึ่ง แต่เขาก็ยังมองเนี่ยหย่วนเฉียวตรงหน้าไม่ออก
เนี่ยหย่วนเฉียวสวมเสื้อผ้าหยาบ แต่กลับมีรัศมีสูงส่งที่แม้แต่เสื้อผ้านี่ยังปิดไม่มิด
“ไม่ทราบว่าต้องเรียกขานท่านว่าอย่างไรหรือ?” ท่านหมอเมิ่งถามยิ้ม ๆ
เนี่ยหย่ว
