นเฉียวปริปาก เสียงของเขาดั่งสายน้ำธารที่ไหลผ่านเทือกเขา เจือแววเยือกเย็นเล็กน้อย “หนิงอัน”
เวลาที่เขาคุยกับคนไม่สำคัญเช่นนี้ มักจะมีท่าทางเย็นชาเสมอ
“ที่แท้ก็คุณชายหนิง” ท่านหมอเมิ่งยิ้มพลางประสานมือ
“หนิงอัน คนผู้นี้คือท่านหมอเมิ่ง เป็นผู้มีพระคุณของข้า” จางซิ่วเอ๋อบอกพร้อมส่งยิ้ม
เนี่ยหย่วนเฉียวพยักหน้า “ยินดีที่ได้พบท่าน”
คำพูดของเขากระชับทว่ามีน้ำหนัก จนผู้อื่นไม่อาจเมินได้
ท่านหมอเมิ่งแอบแปลกใจ คนผู้นี้ดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนทั่ว ๆ ไป ตอนนี้ท่านหมอเมิ่งพอเดาได้แล้วว่าฐานะของเนี่ยหย่วนเฉียวนั้นไม่ได้ธรรมดาอย่างที่จางซิ่วเอ๋อบอก
แม้ว่าท่านหมอเมิ่งจะเป็นห่วงจางซิ่วเอ๋อ แต่เขาก็รู้ว่าเรื่องบางเรื่องตัวเองไม่ควรถามมากและเข้าไปยุ่ง
เวลานี้จึงพยักหน้าให้เนี่ยหย่วนเฉียว ถือว่าทักทายกันแล้ว
สองคนนี้ไม่เคยข้องแวะกันมาก่อน บัดนี้จึงไม่มีอะไรให้คุยกันนัก
จึงต่างคนต่างวุ่นวายกับเรื่องของตัวเอง
เนี่ยหย่วนเฉียวช่วยจางซิ่วเอ๋อตักน้ำใส่โอ่งต่อ
ตอนนี้ท่านหมอเมิ่งหยิบเอายาบำรุงครรภ์ในขวดทรงน้ำเต้าเล็ก ๆ ออกมาและยื่นให้จางซิ่วเอ๋อ “ให้แม่เจ้ากินวันละเม็ด”
จางซิ่วเอ๋อรับยามาแล้วเปิดดู พบว่ามันเหมือนกับยาที่นางให้แม่โจวกินในวันนี้
“ยานี่เท่าไหร่เจ้าคะ ข้าจะให้พร้อมกับค่ารักษาวันนี้เลย” จางซิ่วเอ๋อเอ่ยยิ้ม ๆ
ทุกครั้งที่นางไปตามท่านหมอเมิ่ง เขาก็จะมาโดยไม่ลังเล เพียงแค่นี้นางก็ซาบซึ้งมากพอแล้ว เวลานี้นางจ
