าเมิ่ง ไม่ทราบว่าท่านมีโสมขายหรือไม่?”
ท่านอาเมิ่งพยักหน้า “พอมีแผ่นโสมอยู่บ้าง”
จางซิ่วเอ๋อตาเป็นประกาย “ของแบบนี้มีประโยชน์กับร่างกายของแม่ข้าใช่หรือไม่?”
ท่านหมอเมิ่งพยักหน้า “ร่างกายของนางทรุดโทรมนัก หากตุ๋นแผ่นโสมกับไก่ต้องได้ผลดีแน่นอน”
พูดมาถึงตรงนี้ ท่านหมอเมิ่งหยิบกระเป๋าผ้าเล็ก ๆ ออกมา ในนั้นมีแผ่นโสมอยู่ ซึ่งเขาพกติดตัวไว้เพื่อยื้อชีวิตของคนไข้อาการสาหัส
โสมในสมัยโบราณไม่เหมือนกับโสมที่เพาะโดยฝีมือมนุษย์อย่างยุคปัจจุบันหรอกนะ
ของพวกนี้ขึ้นตามธรรมชาติทั้งนั้น ภูเขาดีน้ำดี อานุภาพของโสมก็ดีตามไปด้วย
แต่ขณะเดียวกัน ราคาโสมนั้นก็ไม่ถูก
ตอนแรกท่านหมอเมิ่งคิดจะยกโสมกระเป๋าเล็กนี้ให้จางซิ่วเอ๋อ แต่คิดไปคิดมาสุดท้ายก็เอ่ยขึ้น “โสมพวกนี้ทั้งหมด 4 ตำลึงเงิน”
ไม่ใช่ว่าเขาเสียดายของเหล่านี้ แต่เขารู้ว่าหากเขาบอกว่าจะยกให้จางซิ่วเอ๋อ นอกจากจางซิ่วเอ๋อจะไม่ยอมรับไว้แล้ว อาจจะไม่พอใจด้วย
