บทที่ 220 กระตือรือร้น
ท่านหมอเมิ่งไม่พูดอะไรกับสองคนนี้สักคำก็เดินออกไปเลย
หลังจากเขาไปแล้ว จางต้าหูถึงถามเสียงแผ่ว “ท่านแม่ เราจะให้ท่านหมอเมิ่งไปแบบนี้เหรอขอรับ?”
“ทำไม? เจ้าคิดจะให้ข้าออกค่ารักษาให้หรืออย่างไร ข้าว่าเจ้าหวังเยอะไปนะ ตอนนี้มีคนไม่น้อยในหมู่บ้านที่รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างจางซิ่วเอ๋อและท่านหมอเมิ่งไม่ใช่ธรรมดา ข้าว่านางไม่จำเป็นต้องให้ค่ารักษากับท่านหมอเมิ่งด้วยซ้ำ” แม่เฒ่าจางโหวกเหวก
จางต้าหูได้ยินแล้วเงียบไปนาน
เขาอยากจะบอกแม่เฒ่าจางว่าดูจากเมื่อครู่แล้ว ระหว่างจางซิ่วเอ๋อและท่านหมอเมิ่งก็ยังดูเป็นปกติดี บางทีสองคนนี้อาจจะไม่มีอะไรระหว่างกันก็ได้
แต่พอเห็นแม่เฒ่าจางพูดเสียมั่นใจปานนั้น เขาก็รู้สึกว่าใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
ถึงอย่างไรจางซิ่วเอ๋อก็เป็นคนประพฤติตัวไม่ดีอยู่แล้ว ทำให้ตระกูลจางต้องอับอายขายหน้า!
ท่านหมอเมิ่งออกจากบ้านตระกูลจางแล้วก็มุ่งตรงไปที่บ้านตระกูลจ้าว ซึ่งหน้าหมู่บ้านมีคนอยู่ไม่มากนัก
เขารออยู่พักหนึ่ง ก็ไปที่บ้านจางซิ่วเอ๋อพร้อมกับจ้าวเอ้อร์หลาง
เขาไม่ได้ไปเอาค่ารักษา เพราะก่อนที่จางซิ่วเอ๋อจะไป นางก็ชำเลืองมองเขาวูบหนึ่งเป็นนัยว่าให้เขาแวะมาหาที่บ้าน ซึ่งเขาเองก็คิดอยู่ว่าควรจะไปแจกแจงอาการของแม่โจวกับจางซิ่วเอ๋อให้ละเอียด
บวกกับตัวเขาก็ชักจะคิดถึงกับข้าวที่จางซิ่วเอ๋อทำ หวังว่าจะขอกินข้าวสักมื้อ จึงเดินทางมาที่นี่
หลังจากจางซิ่วเอ๋อถึงบ้าน เน
