ี่ยหย่วนเฉียวและเถี่ยเสวียนก็กลับมา
สองคนนี้เป็นคนแปลกหน้า ย่อมเข้ามาทางหน้าหมู่บ้านไม่ได้ จึงเข้ามาทางภูเขา
พริบตาที่เถี่ยเสวียนเห็นจางซิ่วเอ๋อก็ตาเป็นประกาย ก่อนจะโหวกเหวกเสียงดัง “รีบไปทำของกินมาให้ข้าเร็ว”
พร้อมกันนั้นยังมีสีหน้าคับข้องใจ ท่าทางอย่างกับจางซิ่วเอ๋อทำสิ่งที่ผิดต่อเขามากมาย
จางซิ่วเอ๋อหน้าตาเหนื่อยล้าเพราะเรื่องของแม่โจว
นางมองเถี่ยเสวียนและตอบด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย “ข้ารู้แล้ว”
เถี่ยเสวียนไม่โง่ เขาดูออกว่าจางซิ่วเอ๋ออารมณ์ไม่ดี จึงเล่นหูเล่นตาใส่จางชุนเถา “ชุนเถา พี่สาวเจ้าเป็นอะไรไป?”
หากจางซิ่วเอ๋ออารมณ์ไม่ดี จางชุนเถาเองก็ไม่ได้อารมณ์ดีนัก!
นางค้อนเถี่ยเสวียนไปทีหนึ่ง “ทำไมเจ้าถึงพูดมากนัก!”
เถี่ยเสวียนโดนว่ากลับอย่างไม่ทราบสาเหตุ จึงมองเนี่ยหย่วนเฉียวอย่างขอความช่วยเหลือ
เนี่ยหย่วนเฉียวมองจางซิ่วเอ๋อด้วยสายตานุ่มลึก มีความนัยบางอย่างเวียนวนอยู่ในแววตา ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่
เถี่ยเสวียนโดนเมินอย่างสิ้นเชิง จึงกลับไปนอนด้วยอารมณ์หงุดหงิด
มีแต่สวรรค์ที่รู้ว่าเขาเหนื่อยมาทั้งคืนยังไม่ได้นอน ตอนนี้ทั้งง่วงทั้งหิว
บัดนี้จางชุนเถาไปที่แปลงผักในสวนด้านหลัง นางไปดูว่ามีอะไรที่พอเอามาผัดได้บ้าง จะได้ตัดเอาไปให้แม่โจว
ส่วนจางซิ่วเอ๋อเวลานี้จะไปทำกับข้าวมื้อเช้า
ต่อให้โมโหแค่ไหนก็ต้องกินข้าวเช้า
นางตั้งใจจะเอาข้าวต้มไปฝากแม่โจวด้วย ข้าวสามมื้อของแต่ละวันนั้นจางซิ่วเอ๋อ
