ไม่อยากให้นางอดสักมื้อ
ถ้าโมโหเรื่องนี้แล้วปล่อยให้ท้องหิวจนป่วยก็รังแต่จะยิ่งทำให้คนตระกูลจางได้ใจ นางจึงไม่จำเป็นต้องกระทำในสิ่งที่คนเกลียดสะใจคนรักเสียใจ
นางจะไม่ใช่แค่กิน แต่จะกินอย่างดีด้วย!
จะพยายามขุนให้คนในครอบครัวตัวเองมีเนื้อมีหนังผิวใสผ่อง ให้พวกแม่เฒ่าโจวโมโหจนกระอักตายไปเลย!
เนี่ยหย่วนเฉียวเดินมาอยู่ในครัว และเห็นจางซิ่วเอ๋อที่กำลังยุ่ง
ครัวไม่ได้เล็ก แต่หลังจากที่บุรุษอย่างเนี่ยหย่วนเฉียวเข้ามาแล้ว พื้นที่ก็ดูเล็กลงทันตา
จางซิ่วเอ๋อเห็นเนี่ยหย่วนเฉียวเข้ามา จึงกล่าวขึ้น “ข้ารู้ว่าเจ้ารีบร้อนอยากกินข้าว แต่ต้องรออีกครู่หนึ่งนะ เสร็จแล้วข้าจะไปเรียกพวกเจ้า”
เนี่ยหย่วนเฉียวเอ่ยเสียงต่ำ “ใครรังแกเจ้า?”
จางซิ่วเอ๋อเงยหน้า มองเนี่ยหย่วนเฉียวพลางกล่าว “ไม่มี”
เนี่ยหย่วนเฉียวไม่เชื่อที่จางซิ่วเอ๋อพูดเลยสักนิด
เขากล่าวเสียงทุ้มห้าว “ถ้าต้องการอะไร โปรดบอกข้าเถอะ สิ่งใดที่ข้าทำได้ข้าต้องช่วยแน่”
จางซิ่วเอ๋อเหลือบมองเนี่ยหย่วนเฉียวอย่างนึกประหลาดใจ “ขอบคุณในความหวังดีของเจ้า แต่เรื่องของข้า ข้าจัดการเองได้”
ต่อให้จางซิ่วเอ๋อจะหวังให้ใครมาช่วยตัวเอง คนผู้นั้นก็ไม่ใช่เนี่ยหย่วนเฉียว
นางไม่มีเหตุผลอะไรต้องขอให้เนี่ยหย่วนเฉียวทำเช่นนั้น
พูดตามตรงจากใจของจางซิ่วเอ๋อแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างนางและเนี่ยหย่วนเฉียวเป็นเพียงเจ้าบ้านและคนอาศัย เวลานี้ที่เนี่ยหย่วนเฉียวพูดจาเช่นนี้ ทำให้แม้ว
