วเอ๋อแบ่งเบาภาระ แต่จางซิ่วเอ๋อกลับเป็นคนประเภทไม่อยากรบกวนผู้อื่นมากนัก
สายตาของเนี่ยหย่วนเฉียวนั้นลึกล้ำ เขาไม่ต่อปากต่อคำกับจางซิ่วเอ๋ออีก ออกแรงดึงถังในมือจางซิ่วเอ๋อมาอยู่ในมือตัวเอง
จางซิ่วเอ๋ออึ้งงัน นางเห็นเนี่ยหย่วนเฉียวก้าวเดินออกไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นไม่นานนักก็หิ้วน้ำเข้ามาและเทลงไปในโอ่ง นางถึงกับมึนงงไปชั่วขณะหนึ่ง
นี่เนี่ยหย่วนเฉียว…..หมายความว่าอย่างไรกัน?
ต่อให้เขาอยากตอบแทนบุญคุณ ก็ไม่จำเป็นต้องกระตือรือร้นขนาดนี้กระมัง?
ตอนนี้เนี่ยหย่วนเฉียวรู้แล้วว่าตัวเองเถียงจางซิ่วเอ๋อไม่ชนะ จึงไม่พูดอะไรอีก อาศัยการลงมือทำแทน
จางซิ่วเอ๋อมองเงียบ ๆ อยู่พักหนึ่ง สุดท้ายก็เลือกที่จะยอม
นางไม่ชินกับอะไรแบบนี้ก็จริง แต่เนี่ยหย่วนเฉียวทำแบบนี้นางก็จนปัญญา อย่างไรก็ไม่ได้เสียผลประโยชน์ เนี่ยหย่วนเฉียวอยากทำอะไรก็ให้เขาทำไปเถอะ อย่างมากนางก็แค่เพิ่มกับข้าวให้เนี่ยหย่วนเฉียวและเถี่ยเสวียนเป็นการขอบคุณก็ได้
“พี่ ท่านอาเมิ่งมา” จางชุนเถาเรียกอยู่ข้างนอก
จางซิ่วเอ๋อได้ยินแล้วรีบออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม
“ท่านอาเมิ่ง” จางซิ่วเอ๋อเรียกให้ท่านหมอเมิ่งนั่งลงอย่างสนิทสนม
พอท่านหมอเมิ่งนั่งลงแล้ว จึงมองจางซิ่วเอ๋อพร้อมบอก “ซิ่วเอ๋อ ข้ามาแจกแจงอาการของแม่เจ้าให้เจ้าฟัง”
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า สีหน้าอึมครึมลงเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าพอนึกถึงเรื่องแม่โจวแล้วกลัดกลุ้มขึ้นมา
