เรื่องนี้ตรง ๆ กับแม่เถา จึงโกหกไป
แม่เถาไม่ได้ว่าอะไรเรื่องที่จางเป่าเกินมีเงินเก็บครึ่งตำลึงเงิน
เพราะนางเป็นห่วงว่าจางเป่าเกินจะมีชีวิตลำบากนอกบ้าน จึงบอกให้จางต้าเหอส่งตำลึงเงินไปให้บ่อย ๆ ถ้าจางเป่าเกินประหยัดก็เป็นไปได้มากว่าจะมีเงินเก็บ
นางระเบิดอารมณ์ออกมาทันที ถามอย่างเกรี้ยวกราด “เจ้าว่าอะไรนะ? จางซิ่วเอ๋อเอาครึ่งตำลึงเงินของเจ้าไปเหรอ? เจ้าปล่อยให้นังแพศยานั่นแย่งเงินไปได้อย่างไร?”
จางเป่าเกินจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้แม่เถาฟัง
แม่เถาฟังจบก็มีสีหน้าโมโห และจะพุ่งออกไปด้านนอก
จางต้าเหอเห็นท่าทางดังนี้จึงคว้าแม่เถาไว้ทันที “เจ้าจะไปไหน?”
แม่เถาหอบหายใจแรง พูดอย่างโกรธเกรี้ยว “ข้าจะไปไหน? จะไปไหนได้! ข้าก็จะไปถามจางซิ่วเอ๋อให้รู้เรื่องว่ามีสิทธิ์อะไรมารังแกลูกชายข้า! ตำลึงเงินนั่นก็ต้องคืนข้ามาด้วย!”
“เจ้าไปไม่ได้!” จางต้าเหอรีบบอก
แม่เถามองจางต้าเหออย่างตกตะลึง “ท่านหมายความว่าอย่างไร หรือท่านจะเข้าข้างนังแพศยาจางซิ่วเอ๋อรึ?”
“เจ้าคิดไปถึงไหนต่อไหนกัน! ข้าคิดอย่างไรเจ้าไม่รู้เลยเหรอ? ข้าต้องเข้าข้างเจ้าและลูกชายของเราสิ! แต่เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่าการที่เจ้าพุ่งออกไปแบบนี้ ไม่ต้องพูดเรื่องที่เป่าเกินเป็นคนผลักแม่โจวล้มตอนนี้ต้องเลี่ยงการปะทะ เอาแค่ครึ่งตำลึงเงินนั่น ถ้าท่านแม่ถามขึ้นมาเจ้าจะอธิบายอย่างไร? ต่อให้บอกว่าเป็นตำลึงเงินที่จางเป่าเกินหามา ตามหลักแล้วตอนนี้ก็ต้องให้ท
