บทที่ 217 คนไร้ทายาท
คำว่าคนไร้ทายาทเป็นคำต้องห้ามสำหรับจางต้าหู
เขามีลูกสาวสามคนติด อายุก็ไม่น้อยแล้ว กลับไม่มีลูกชายเลยสักคน! ซึ่งมีคนไม่น้อยในหมู่บ้านที่หัวเราะเยาะเขา
แม่เฒ่าจางแค่นเสียง “ในท้องนี่อาจจะเป็นตัวขาดทุนอีกคนก็ได้!”
จางต้าหูได้ยินแล้วลังเลขึ้นมา ไม่รู้ว่าตอนนี้จะเดินเข้าไปหรือไม่เดินเข้าไปดี
จางซิ่วเอ๋อกวาดสายตามองแม่เฒ่าจาง แล้วจึงพูดด้วยรอยยิ้มจาง ๆ “ถ้าเป็นลูกชายล่ะ เด็กยังไม่ทันเกิด ใครก็ไม่รู้หรอกนะ ท่านพ่อ ท่านต้องรู้นะว่าถ้าแม่ข้าเป็นอะไรไป ตระกูลจางไม่ออกเงินให้ท่านแต่งเมียใหม่หรอก…..ถึงตอนนั้นท่านได้เป็นพ่อม่ายเฒ่าจริง ๆ แน่”
“อีกอย่าง ถ้าเด็กในท้องแม่ข้าตาย ก็ไม่มีผลกระทบมากมายกับคนอื่นหรอก ต่อให้ย่าข้าอยากได้หลานชาย แต่นางก็มีหลานชายแล้ว ขาดคนนี้ไปคนเดียวไม่เป็นไรหรอก…..แต่กับท่านพ่อแล้วไม่เหมือนกัน เด็กคนนี้จะเลี้ยงดูท่านตอนแก่เฒ่าในอนาคตนะ…..” จางซิ่วเอ๋อกล่าวต่อ
ผลลัพธ์ร้ายแรงสองอย่างที่จางซิ่วเอ๋อพูดถึง ทำให้จางต้าหูเครียดขึ้นมา
เขาไม่อยากเป็นพ่อม่าย! เขาไม่อยากเป็นคนไร้ทายาท!
ขนาดบัณฑิตจ้าวขี้โรคนั่นยังมีลูกชายตั้งคนหนึ่งเลย ไฉนเขาถึงต้องเป็นคนไร้ทายาทด้วย?
จางต้าเหอปริปากขึ้นในตอนนั้น “น้องสี่ เจ้าอย่าวิตกไป เมื่อกี้ข้าบอกแล้วไงว่าจะให้เป่าเกินเป็นลูกชายเจ้า!”
จางซิ่วเอ๋อได้ยินแล้วขำพรืด พูดด้วยน้ำเสียงดูถูกหมิ่นหยามสุดขีด
นางไม่เคยมีความรู้สึกอะไรก
