บทที่ 218 สั่งสอน
จางเป่าเกินฟังไปแล้วก็เริ่มเข้าใจ ดวงตาของเขาเป็นประกาย พลางพูด “เป็นความคิดที่ดีจริง ๆ เลย ทำไมเมื่อตอนนั้นข้าไม่ออกแรงเยอะหน่อย ให้เด็กในท้องนางแท้งไปกันนะ!”
แม่เถาก็เอ่ยขึ้นอย่างเคียดแค้น “เฮอะ ข้าว่าต่อให้รักษาเด็กไว้ได้ ก็น่าจะเป็นเด็กผู้หญิงนั่นแหละ!”
นางไม่อยากให้เด็กที่คลอดออกมาเป็นเด็กผู้ชายเลยสักนิด
จางต้าเหอเอ่ยเสียงต่ำ “พวกเจ้าเบาเสียงหน่อย อย่าให้จางต้าหูได้ยินนะ จางซิ่วเอ๋อไม่ใช่คนที่จะตบตาได้ง่าย ๆ วันนี้นางพูดเพียงนิดเดียวก็เปิดโปงเรื่องทั้งหมด! ข้าว่าต้าหูไขว้เขวเพราะนังนี่แล้ว!”
“ท่านแม่ เกิดอะไรขึ้นกับจางซิ่วเอ๋อกันแน่? ทำไมเดี๋ยวนี้ถึงแข็งข้อขนาดนี้?” เวลานี้จางเป่าเกินก็เริ่มสอบถามเรื่องของจางซิ่วเอ๋ออย่างละเอียด
แม่เถาจึงเล่าเรื่องของจางซิ่วเอ๋อให้ฟัง
แน่นอนว่าพูดในแบบฉบับที่จางซิ่วเอ๋อในตอนนี้นอกจารีตขนาดไหน ไปข้องแวะกับชายชู้มากเพียงใด มีคนให้พึ่งพาด้วย ขนาดเป็นคุณชายตระกูลสูงส่งยังถ่อมาหานางได้ นางถึงโอหังได้ถึงเพียงนี้
จางเป่าเกินฟังจบแล้วก็พูดขึ้นอย่างโกรธแค้น “มิน่าเล่า! คราวก่อนข้าเจอจางซิ่วเอ๋อที่แคว้น นางถึงผยองถึงเพียงนั้น!”
“นางแย่งเงินข้าไปครึ่งตำลึงเงินด้วย! ข้าอุตส่าห์เก็บมาตั้งนาน!” จางเป่าเกินพูดด้วยความเคืองขุ่น
แน่นอนว่าครึ่งตำลึงเงินนั้นไม่ใช่จำนวนที่จางเป่าเกินเก็บมานานหรอก แต่เขาได้มาด้วยวิธีที่เปิดเผยไม่ได้ เขาไม่กล้าพูด
