ัญญู เจ้าเอาตำลึงเงินกลับมารักษาแม่เจ้าใช่ไหม? เจ้าวางใจเถอะ ขอแค่เจ้าเอาตำลึงเงินมาข้าก็จะตามหมอมาให้แม่เจ้า”
จางซิ่วเอ๋อขำพรืด “นี่ท่านย่า ท่านโง่เองหรือย่าคิดว่าข้าโง่กันเหรอ? ต่อให้ข้าเอาตำลึงเงินให้ ท่านก็ไม่ตามหมอให้แม่ข้าหรอก!”
จางซิ่วเอ๋อมองปราดเดียวก็ดูออกว่าแม่เฒ่าจางวางแผนอะไรในใจ
ถ้าตอนนี้หลงกลสิคงโง่จริง ๆ
แม่เฒ่าจางกวาดตามองจางซิ่วเอ๋อ ในใจเคืองโกรธอย่างสุดแสน ตั้งแต่ที่จางซิ่วเอ๋อแต่งงานออกไป นังเดนตายนี่ก็เปลี่ยนจากคนซื่อบื้อไปเป็นคนเฉลียวฉลาด นี่ถ้าเป็นเมื่อก่อน แค่นางพูดแบบนี้จางซิ่วเอ๋อก็ต้องเอาตำลึงเงินออกมาให้แล้วแท้ ๆ
เฮอะ ไม่แน่นะ เจ้าหูครึ่งเซียนนั่นอาจจะพูดถูกก็ได้ จางซิ่วเอ๋อในตอนนี้ถูกผีเข้าสิงจริง ๆ
“น้องสี่ เจ้าไม่สั่งสอนซิ่วเอ๋อหน่อยเหรอ เจ้าดูซิ เด็กบ้านไหนเขาพูดจาเช่นนี้กับย่าตัวเองกัน จะไร้ระเบียบเกินไปแล้วนะ ข้าว่านางไม่ค่อยกตัญญูต่อเจ้าเช่นกันใช่ไหม? เจ้าช่างเป็นพ่อที่ล้มเหลวจริง ๆ!” แม่เถายุแยงตะแคงรั่วอยู่ข้าง ๆ
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำกับคนพวกนี้แล้ว
นางพูดเสียงเย็นขึ้นมาอีกครั้ง “แม่ข้าล่ะ!”
………………………………………………………………………………………………………………………..
สารจากผู้แปล
ในเมื่อเลือดเย็นกันนักก็จุดไฟเผาบ้านสักหน่อยดีไหมคะ เผื่อจะได้เลือดอุ่นขึ้นมาบ้าง
ไหหม่า(海馬)
