ี ส่วนด้านพี่ชาย ข้าจะเป็นคนไปบอกกล่าวเอง” เนี่ยเฟิ่งหลินไม่ให้โอกาสฮูหยินเนี่ยพูดเลยสักนิด
พูดจบ เนี่ยเฟิ่งหลินก็มองจางซิ่วเอ๋อด้วยสายตาอ่อนโยน “ซิ่วเอ๋อ เจ้าลุกไหวอยู่ไหม?”
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า ตอนนี้มีต้นไม้ใหญ่อย่างเนี่ยเฟิ่งหลินให้เกาะ ไม่ว่าเนี่ยเฟิ่งหลินมีเป้าหมายใด ขอเพียงให้นางได้รอดพ้นจากเงื้อมมือปีศาจของฮูหยินเนี่ย นางก็จะไม่ยอมแพ้!
“ในเมื่อเจ้าไม่เป็นอะไร ข้าจะพาตัวเจ้าไปเอง หากวันหน้ายังมีคนตระกูลเนี่ยคนไหนมีตาหามีแววไม่บังอาจไปหาเรื่องเจ้า ข้าไม่ยอมปล่อยนางไว้แน่” เนี่ยเฟิ่งหลินกล่าว ราวกับต้องการเตือนใครบางคน
เห็นได้ชัดมากว่าแม้เนี่ยเฟิ่งหลินไม่ได้เอ่ยเจาะจงชื่อ แต่คนสติดีที่ไหนก็ฟังออกว่าเนี่ยเฟิ่งหลินกำลังพูดกระทบฮูหยินเนี่ยอยู่
จางซิ่วเอ๋อกล้ำกลืนความเจ็บปวดไว้ เดินตามเนี่ยเฟิ่งหลินออกไปข้างนอก
ฮูหยินเนี่ยมองเนี่ยเฟิ่งหลินพานางออกไปด้วยสีหน้าเขียวปี๋ เนี่ยเฟิ่งหลินผู้นี้ไม่เห็นนางอยู่ในสายตาจริง ๆ!
นางคิดไม่ถึงว่าหลังจากเนี่ยเฟิ่งหลินหาเรื่องไปสารพัดแล้ว เป้าหมายของนางจะเป็นจางซิ่วเอ๋อ
เดิมทีนางแค่รู้สึกว่าจางซิ่วเอ๋อเป็นตัวละครเล็ก ๆ ที่จะมีหรือไม่มีก็ไม่ต่างกัน ตายไปก็ดีจะได้ไม่ต้องหงุดหงิด และได้ลบหลู่เนี่ยหย่วนเฉียวด้วย นางกลับคิดไม่ถึงเลยว่าเนี่ยเฟิ่งหลินจะกระโดดออกมายุ่งเรื่องนี้
เมื่อเป็นเช่นนี้ ฮูหยินเนี่ยจำต้องมองจางซิ่วเอ๋อผู้นี้เสียใหม่
ชุนอวี้ขัดการตรึก
