บทที่ 203 เนี่ยเฟิ่งหลินผู้ลึกลับ
ฮูหยินเนี่ยมองชุนอี้ที่หน้าบวมก็นึกถึงเนี่ยเฟิ่งหลินขึ้นมา รู้สึกคับแค้นใจมาก “จะให้ข้าขวางรึ?”
“แค่นางอ้างเนี่ยหย่วนเฉียว นายท่านก็เข้าข้างนางแล้ว”
เป็นหญิงชั่วช้าซะจริง ๆ
จางซิ่วเอ๋อถูกพาตัวออกจากตระกูลเนี่ยไป
เมื่อมาถึงหน้าประตูตระกูลเนี่ย เนี่ยเฟิ่งหลินมองจางซิ่วเอ๋อพลางเอ่ย “เอาล่ะ เจ้าปลอดภัยแล้ว เดี๋ยวข้าให้คนส่งเจ้ากลับบ้าน”
จางซิ่วเอ๋อฟังแล้วปีติขึ้นมาเล็กน้อย “ท่านไม่ได้ให้ข้าไปเฝ้าหลุมศพของเนี่ย….คุณชายเนี่ย แต่จะให้ข้ากลับบ้านงั้นหรือเจ้าคะ?”
เมื่อครู่จางซิ่วเอ๋อยังกังวลนิดหน่อยว่าเนี่ยเฟิ่งหลินจะเอาอย่างไร คิดไม่ถึงว่าความสุขจะมาเร็วขนาดนี้
เนี่ยเฟิ่งหลินกล่าวยิ้ม ๆ “ต่อให้เจ้าตั้งโต๊ะกราบไหว้เขาที่บ้านเจ้าก็มีค่าเท่ากัน”
เมื่อเป็นเช่นนี้ จางซิ่วเอ๋อจึงนึกขอบคุณเนี่ยเฟิ่งหลินจากใจจริง “ขอบคุณคุณหนูรองเนี่ยเจ้าค่ะ”
เนี่ยเฟิ่งหลินถอนหายใจ “ข้าบอกแล้วว่าให้เจ้าเรียกข้าว่าท่านอาหญิงเหมือนหย่วนเฉียว”
จางซิ่วเอ๋อเริ่มไม่กล้าพูดอะไร นางก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเอง หากเนี่ยเฟิ่งหลินเป็นเพียงคนไม่สำคัญสำหรับนาง นางสามารถแย้งเนี่ยเฟิ่งหลินได้เต็มที่
แต่ใครใช้ให้เนี่ยเฟิ่งหลินเพิ่งจะช่วยนางไว้กันล่ะ จางซิ่วเอ๋อจึงพูดทำร้ายจิตใจเนี่ยเฟิ่งหลินไม่ออก แต่ขณะเดียวกันก็ไม่อาจยอมรับฐานะลูกสะใภ้ตระกูลเนี่ยของตัวเองได้
ดูเหมือนเนี่ยเฟิ่งหลินจะดูออกว่าจางซิ่วเ
