บทที่ 204 สะกดรอยตาม
หากเป็นเช่นนี้ ต่อให้ตัวเองตายอยู่ที่นี่ก็คงไม่มีใครรู้
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อชักจะสำนึกเสียใจที่เมื่อครู่นี้ตัวเองปฏิเสธความหวังดีของเนี่ยเฟิ่งหลินแล้ว ถ้ามีคนส่งตัวเองกลับบ้านคงไม่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น
ท้องฟ้าในเวลานี้ดูมืดสนิท
สองข้างทางมีแต่คูน้ำและต้นไม้ บรรยากาศวังเวงไร้ซึ่งแสงสว่าง
ต่อให้เป็นพระจันทร์บนฟ้าก็ยังถูกเมฆครึ้มหนาบดบังเอาไว้
อาจเป็นเพราะฝนกำลังจะตก จึงมีลมเย็นพัดวูบมา ส่งผลให้ความเจ็บปวดบนบาดแผลของจางซิ่วเอ๋อแล่นริ้วขึ้นมา
จางซิ่วเอ๋อหันกลับไปมองเป็นหนที่สามแล้ว บัดนี้ทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ “ใครอยู่ข้างหลังข้า! ออกมานะ! เจ้าอย่าคิดว่าการสะกดรอยตามข้าลับ ๆ ล่อ ๆ เช่นนี้แล้วข้าจะกลัวเจ้า!”
“คิดไม่ถึงว่าจะทำให้เจ้าตกใจ” เสียงทุ้มต่ำเสียงหนึ่งดังมา คล้อยหลังเสียงนี้ จางซิ่วเอ๋อก็เห็นเงาสีเทาเงาหนึ่งเดินออกมา
จางซิ่วเอ๋อผงะไปนิดหน่อย เสียงนี้ออกจะคุ้นหูอยู่หน่อย ๆ
รอจนจางซิ่วเอ๋อมองเห็นชัดแล้วว่าใครกันที่มา นางก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก “หนิงอัน?”
“อืม ข้าเอง” เนี่ยหย่วนเฉียวรับคำยิ้ม ๆ
นาทีนี้จางซิ่วเอ๋อสบายใจแล้วจริง ๆ “ทำไมถึงพบเจ้าที่นี่ได้ล่ะ?”
“ข้ามาทำธุระที่นี่ เห็นเจ้ากำลังเดินกลับพอดีจึงตามอยู่หลังเจ้า”
เนี่ยหย่วนเฉียวพูดมาถึงตรงนี้แล้วเสริมขึ้นอีก “ข้ากลัวว่าเจ้าจะตกใจจึงไม่ได้เผยตัวออกมา คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายก็ทำให้เจ้าตกใจจนได้”
จางซิ่วเอ๋อเห็นเนี
