บทที่ 205 เข้าใจผิด
“เมื่อครู่นี้พี่หนิงอันเพิ่งเอายาชั้นดีมาให้พวกเรา ข้าจะทายาให้พี่นะ” จางชุนเถาเอ่ย
จางซิ่วเอ๋อได้ยินแล้วชะงักไปเล็กน้อย พอจะดูออกว่าท่าทางของจางชุนเถาที่มีต่อหนิงอันนั้นเปลี่ยนไปอย่างมาก บัดนี้นางเรียกเขาว่าพี่หนิงอันแล้ว ไม่ได้เรียกเขาว่าคุณชายหนิงอัน
“พี่ ครั้งนี้โชคดีจริง ๆ ที่เขามาด้วย หากไม่มีเขา พี่เดินกลับมาแบบนี้บาดแผลต้องรุนแรงกว่านี้อีกแน่ ๆ” จางชุนเถาพูดอย่างเป็นห่วง
พูดมาถึงตรงนี้ จางชุนเถาก็พึมพำเสียงเบา “แต่ไม่รู้ว่าหนิงอันมีครอบครัวแล้วหรือยัง หากไม่มี….ข้ารู้สึกว่าเขากับพี่คู่ควรกันดีนะ”
จางซิ่วเอ๋อพูดขึ้นทันที “เจ้าพูดเหลวไหลอะไรอยู่? วันหลังห้ามล้อเล่นเช่นนี้แล้วนะ!”
จางชุนเถาแลบลิ้น นางรู้สึกจริง ๆ ว่าหนิงอันทำดีกับพี่สาวเหมือนกับสวี่อวิ๋นซาน
สวี่อวิ๋นซานคงเป็นไปไม่ได้แล้ว แต่หนิงอันอาจจะยังเป็นไปได้อยู่ นางหวังจากใจจริงว่าพี่สาวของตัวเองจะมีที่พึ่ง หากเป็นเช่นนี้แล้ว อีกหน่อยเจอปัญหาอีกพวกนางจะได้ไม่ถึงกับทำอะไรไม่ถูกขนาดนี้
ด้วยความช่วยเหลือจากจางชุนเถา จางซิ่วเอ๋อก็ทำความสะอาดบาดแผลเรียบร้อย ครั้นเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดเสร็จจึงลุกมากินข้าว
ตอนแรกจางชุนเถาอยากให้จางซิ่วเอ๋อนอนกินอยู่ที่เตียง แต่จางซิ่วเอ๋อคิดว่าถ้าตัวเองนอนกินจะยิ่งเจ็บกว่าเดิม อีกอย่างมันเป็นแผลแค่ภายนอกไม่ได้สาหัสนัก แล้วตอนนี้หนิงอันยังคงอยู่ที่บ้าน หากนางไม่ไปขอบคุณด้วยตัว
