บทที่ 206 อยู่อาศัย
จางซิ่วเอ๋อไม่เข้าใจเอาเสียเลย
อย่างไรเสียนางก็เป็นหลานสาวของแม่เฒ่าจาง ต่อให้แม่เฒ่าจางไม่ถูกกับตน อย่างมากก็แค่ไม่ข้องแวะต่อกันจนตายก็จบ
หากแม่เฒ่าจางไม่มาหาเรื่องนาง นางก็ไม่สนใจจะไปหาเรื่องแม่เฒ่าจางหรอก
แม่เฒ่าจางว่างขนาดไหนเชียว ถึงคอยแต่หาวิธีเล่นงานตัวเอง?
เรื่องเห็นผู้ชายดีกว่าผู้หญิงพอเข้าใจได้ แต่การกระทำที่แทบจะทำให้หลานสาวตัวเองต้องตายนั้นจางซิ่วเอ๋อไม่เข้าใจเลยสักนิด
จางซิ่วเอ๋อหัวเราะเย็น ๆ อยู่ในใจ แม่เฒ่าจางไม่ให้นางได้อยู่อย่างสงบสุข ดังนั้นนางก็จะไม่ยอมให้แม่เฒ่าจางอยู่อย่างสงบสุขเช่นกัน
เช้าวันรุ่งขึ้นตอนที่จางซิ่วเอ๋อลุกขึ้นจากเตียง นางก็เห็นเนี่ยหย่วนเฉียวกำลังทำความสะอาดไก่ป่าและกระต่ายป่าอยู่ในลาน
จางซิ่วเอ๋อประหลาดใจนิดหน่อย “เจ้าไปขึ้นเขามาเหรอ?”
เนี่ยหย่วนเฉียวตอบยิ้ม ๆ “ไปได้ไม่ไกลเท่าไหร่ ตอนรุ่งสางข้าไปเดินเล่นแถวเชิงเขามา”
จางซิ่วเอ๋อเห็นเนี่ยหย่วนเฉียวท่าทางกระปรี้กระเปร่า ก็รู้ว่าเมื่อวานนี้เนี่ยหย่วนเฉียวไม่ได้ไปจากบ้านตัวเองจริง ๆ
“ข้าไม่ได้ขึ้นเขาจึงไม่มีเหยื่อขนาดใหญ่ ข้าเลยหาอาหารป่าง่าย ๆ มา อีกเดี๋ยวจะตุ๋นแกงให้เจ้าได้กินบำรุงร่างกาย” น้ำเสียงของเนี่ยหย่วนเฉียวอ่อนโยนลง
จางซิ่วเอ๋อพูดอย่างขัดเขิน “ทำแบบนั้นได้อย่างไรเล่า? ข้ารบกวนเจ้ามามากแล้ว จะกล้ากินของของเจ้าอีกได้อย่างไร?”
ทันใดนั้นเนี่ยหย่วนเฉียวก็เงยหน้าขึ้น มองจางซ
