บทที่ 207 เอาใจใส่
แต่เห็นได้ชัดว่าจางชุนเถาเป็นกังวลมาก ยืนยันไม่ยอมให้จางซิ่วเอ๋อลุกจากเตียง และเฝ้าจางซิ่วเอ๋อไว้ทุกวี่ทุกวัน
เรื่องนี้ทำให้จางซิ่วเอ๋อเหนื่อยใจมาก
คนผู้หนึ่งที่ขยันมาตลอดแล้วจู่ ๆ มีโอกาสได้พัก มันทำให้นางรู้สึกไม่ชิน
ไม่ใช่แค่จางชุนเถา แม้แต่บัณฑิตจ้าวและจ้าวเอ้อร์หลางก็เฝ้านางไว้เช่นกัน
รวมถึงเนี่ยหย่วนเฉียวและเถี่ยเสวียนด้วย ทุกครั้งที่พวกเขาเห็นจางซิ่วเอ๋อเดินออกมาจากห้อง ก็มักจะมองนางด้วยสายตาตำหนิ
ตอนนี้เองที่จางซิ่วเอ๋อรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนักโทษ แต่ก็ละเหี่ยใจไม่อาจแย้งอะไรได้ ใครใช้ให้คนเหล่านี้ทำไปเพราะหวังดีกับนางล่ะ?
ไม่รู้ว่าเนี่ยหย่วนเฉียวทำอะไรอยู่ แต่ละวันออกไปตั้งแต่เช้าและกลับมาตอนมืด ขากลับมักจะมีเหยื่อติดกลับมาด้วย บอกว่าเป็นค่าอาหารของเขากับเถี่ยเสวียน แต่เหยื่อเหล่านี้พอให้สองพี่น้องตระกูลจางกินกับสองพ่อลูกบัณฑิตจ้าวเลยล่ะ และยังกินไม่หมดอีกด้วย
หลายวันผ่านไป ในที่สุดแผลของจางซิ่วเอ๋อก็หายดี แต่ก็เหลือรอยสีชมพูอ่อน ๆ ไว้ ดูท่ามันคงไม่ทิ้งรอยแผลเป็นหรอก ทว่าต้องใช้เวลาฟื้นฟูอีกสักพักจึงจะกลับมามีสีผิวเหมือนปกติ
ครั้นแผลใกล้หายดีแล้ว จางซิ่วเอ๋อก็ชักจะนั่งไม่ติดบ้าน
จางซิ่วเอ๋อตั้งใจจะออกไปตลาด มีของหลายอย่างที่บ้านต้องไปซื้อเพิ่ม ที่สำคัญที่สุดคือนางอยากใช้โอกาสนี้ออกไปเดินเล่น
พอจางซิ่วเอ๋อออกมาและได้พบปะผู้คนระหว่างทาง คนเหล่านี้มองจางซิ่
